artık diğer illerden insanların girişinin yasaklanması gereken şehirdir. erzurumlu kürtler bile nerelisin sorusuna istanbulluyum diyor. istanbul istanbullularındır, öyle de kalmalıdır.
sivaslı, kayserili, adanalı, ankaralı, trabzonlu, samsunlu, erzurumlu kürt ve çomarları istemiyoruz.
1900'lü yıllardan 70'li yıllara kadar taşı toprağı altın şehir olarak tanımlanırdı. 70'lerden sonra çok göç aldı 1-2 milyonluk istanbul 2018 yılında 15 milyondan fazla oldu. Anadolu'dan göç aldı, almaması gerekirdi her düşünceden insan geldi istanbul'a artık suriyeliler ve afganlar da var orta doğu'da ne kadar işsiz, uğursuz, gereksiz insan varsa önce türkiye'ye sonra istanbul'a göç ettiler ve kaos çıkarttılar.
Not; lanet olsun ki ben de istanbul'da yaşıyorum. Anadolu ya da ege'de bir yerde yaşamak isterdim..
insanları boktandır.
Katil olmamak için büyük bir sabır gerekiyor bu şehirde.
Yaşlı filan dinlemeyeceğim bir gün, biri elimde kalacak.
Allah belanızı versin.
fakir için karın tokluğuna çalışılacak.memurlar için anca idare eder arada sırada eğlenmeye para yeter.polis veya esnaflar için yani aylık geliri 3000 TL yi geçenler için tam yaşanacak şehir.bu güzelliğin tadını ancak onlar ve daha üst geliri olan insanlar çıkarabilir.istanbul halkının %80`i geri kalan %20 yi memnun etmek için çalışıyor.eyer sizde o %20 denseniz istanbul sizin için cennettir.
doğduğumdan beri yaşadığım, hiçbir şekilde sevemediğim ne gariptir ki onsuz da yapamadığım şehir. değerin senden ayrı kalınca anlaşılıyor fakat senle yaşamaya da tahammülüm yok.
Aylarca ailemden, sevdiklerimden ayrı kaldım; çok uzun süre konuşmadığım dostlarım oldu; geçmişi, çocukluğumu,yaşanmışlıkları yâdedip hüzünlendiğim de çok olur. Evet, çocukluğumun geçtiği yerleri veya ilk aşık olduğum zamanları da özlemedim değil, ama hiçbir şey istanbul kadar özletmedi kendini. Neden bilmiyorum, bu şehir neden kendisini bu kadar bağladı, neden böyle hissediyorum hiç bilmiyorum. Ama istanbul’u özlediğim kadar hiçbir şeyi özlemedim ben. Köpekler gibi özlüyorum, yaşamam gereken yer, yuvam gibi görüyorum. Bir gün yeniden kavuşma ümidi beni canlı tutan şeylerden biri.. bir gün...
kendini geliştirmek istiyorsan yaşayacağın şehir.
gerek eğitim, gerek kariyer, gerek sanatsal.
onun dışında yaşanmaz. ama kendini geliştirmek için türkiye'deki en iyi alternatif.
ankara, izmir toplansa dahi bir istanbul edeceği kanaatinde değilim.
kendi kendime yeteyim kafasında ve tembelliğinde biri olduğum için şimdilik o taraklarda çok gözüm yok lakin..
bu amaçla aklımı çelmiyor değil kimi zaman..
bakırköy, beşiktaş aşar belki ama beylikdüzü'ne.
kaç dakika sanki merkezi noktalara.
tamamen yerleşmeye de değil, şöyle 3-5 belki 7-8 seneliğine..
gereksiz derece büyük olmasına, göçlerin kontrol edilememiş olmasının getirdiği devasa kaosa rağmen güzel şehir.
