şu sıralar yağmur sonrası ferahlık geziyor sokakları. sanki bütün şehrin kiri, kötülüğü mazgallara süpürülmüş gibi. toprak kokusu da var inceden. eskisi kadar olmasada.
türkiye'nin en kıymetli hazinesi; doğduğum, buyüdüğüm ve 30 yıldır içinde yaşadığım, aynı zamanda deli gibi sevdiğim şehir.
1 hafta önce hergün küfür ediyordum, bu kadar güzel bir şehire ortadoğunun aşağı kavimlerini doldurup, nasıl ağzına sıçtılar diye hayıflanıyordum. derken tak etti aniden atladım uçağa izmir'e gittim, ilk 3-4 gün her şey güzeldi ama sonrasında burnumun direği sızlamaya başladı, özledim. havasını, suyunu, mahallesini, kargaşasını, büyüsünü..nitekim altıncı günde biletimi alıp geri döndüm.
istanbul bir kere kanınıza girdiyse, vazgeçmeniz çok çok zor. değil türkiye, dünya üzerinde alternatif bir yer olduğunu zannetmiyorum.
umarım, içinde güzelliğine yakışan insanlarla, sonsuza kadar var olur.
istanbul a aşık bir insanım. Kalabalık, sürekli farklı insan yüzleri görmek, farklı tipler, farklı tarzlar görmek beni mutlu ediyor. Kalabalık sevmeyenler içinde çok güzel, sessiz sakin yerler var. Yaşamasını bilene on numara şehir.
