kendisinin değil de sonrasının zor olduğu eylemdir.
Dünya üzerinde yaklaşık altı milyar insan yaşıyor. buna rağmen herkes yalnızlıktan şikayet ediyor. Yanlnız kalma düşüncesi ise çoğu zaman bizleri korkutuyor. Dışarıdan bakıldığında çok güçlü ve sert duran insanın bile; sırtını dayayabileceği, sevinçlerini, hüzünlerini paylaşabileceği bir insana ihtiyacı oluyor ve bu ihtiyaç doğrultusunda dostluk, arkadaşlık, evlilik gibi olgular ortaya çıkıyor.
bizler bu olguların içlerini doldurmak için doğru insanları, yanlışlar yaparak bulmaya çalışıyoruz.Hayatımıza girenleri çoğu zaman kendimiz belirliyor ve onlara yaşamımızda üstlenmelerini istediğimiz rolleri veriyoruz. bu rol dağılımınıda ''güven'' dediğimiz duygumuzun etrafında şekillendiriyoruz. Bir insana güvenmek ise yazıldığı kadar kolay olmuyor; bunu da yaptığımız hatalar sonucu edindiğimiz tecrübelerimizle öğreniyoruz. yaptığımız bu hatalar bize tecrübeyle birlikte yıkım ve hayalkırıklığıda getiriyor. bu hayalkırıklığı ve yıkımın etkiside malesef ki güvenle doğru orantılı oluyor. insanlar doğası gereği her zaman aynı kalmıyor. sizin sevdiğiniz, güvendiğiniz kişi; bambaşka birisi olarak karşınıza çıkabiliyor. bir bakıyorsunuz ; dostum dediğiniz insan başkasının dostu olup, aşkım dediğiniz insan başkasına aşkım diyebiliyor. sadece kendi çıkarları için her türlü yalanı söyleyip, ona duyduğunuz bütün güveni ve kendisine yüklediğiniz değeri bir çırpıda silip atabiliyor, size ise nerede hata yaptım? diye düşünmek kalıyor.
özetlemek gerekirse; güven duygusu tehlikelidir; yaşadıklarım doğrultusunda bunu çok rahat söyleyebiliyorum ve her insanın kendisine ait incede olsa bir duvarı olması gerektiğini düşünüyorum. bizi en çok yaralayanların kalbimizi, duygularımızı önüne serdiğimiz insanlar olduğunu unutmayalım ve adımlarımızı ona göre atalım diyorum
karşındaki insanlar için söylediklerinin yeterli olması, yemine ihtiyaç duyulmaması halidir güven. kazanması zordur; sabır, sadakat, zaman ister. kaybetmesi ise oldukça kolaydır. ince bir cam gibidir. küçük bir darbeyle tuzla buz olur. tekrar toplayıp yapıştırması ise nerdeyse imkansızdır. zemindir. herşey onun üzerinde yükselir. o çökerse, herşey çöker.
o kurulmazsa hiçbir şey inşa olmaz, gelişmez, büyümez. o olmazsa, paranoya başlar. sadece ikili ilişkiler için değil, bütün insan ilişki ve etkileşimleri için aynı derecede önemlidir, ne var ki güvenin inşa edilememesi ya da çökmesi nedeniyle en acı faturaları genellikle ikili ilişkilerde öderiz.
güzel bir duygudur. zaten sadece güzel şeyleri kaybettiğimizde üzülürüz, bu da onlardan biri işte. belki de sevilmekten, sevmekten bile güzeldir güvenmek.
hani sevmeyebilirsiniz bir insanı ama güvenirsiniz, ya da tam tersi de olabilir,
en sevdiğiniz insanlara güveniniz kalmamış olabilir. işte zaten o noktada her şey kendini yavaş yavaş dengelemeye başlar. siz sevmediğinizi söyleseniz bile güvendiğiniz birini yavaş yavaş seversiniz içten içe ve tam tersi olarak çok sevseniz bile bir insana olan güveninizi yitirmişseniz zamanla sevginiz de son bulur.
sonuç olarak, artık kaybettiğim ama çokça özlediğim duygudur efendim..
Güvenmek;
Bazen, yüreğini istemektir;
Heyecanlı atışlarıyla...
Bazen, gözlerini görmektir;
Sevgi dolu bakışlarıyla...
Kâh, elini tutmaktır;
Sıcaklığını hissederek...
Kâh, omuzunu aramaktır;
Başını koyup ağlamak için...
Ama en çok,
Sen - ben değil
BiZ olabilmektir...
kesinlikle ve kesinlikle sevmeyle iç içe olan bir kavramdır. ana rahminde başlayan yolculuğumuz da bir güven değil mi? rabbimiz bizi güveneceği emin bir yere koymuyor mu? annemizin karnına, orda tüm ihtiyaçlarımız nasıl da geliyor, tüm ihtiyaçlarımız biz hiç yerimizden kımıldamadan geliyor. her yerimiz koruma halinde. sonra bizi çok seven ailemize teslim etmiyor mu? ve onlara bizim sevgimizi işlemiyor mu? bize umut bağlamıyorlar mı? her şeyleri bizim üzerimize kurulmuyor mu?
güvenip ilk adımını atıyorsun, güvenmesen o ilk adımı bile atamazsın, cünkü hemen yanı başında anne ve baban kollarını açmış seni bekliyor değil mi? güveniyorsun. büyüyorsun, bisiklete binmeyi öğreniyorsun, okula gidiyorsun öğretmenine güveniyorsun, hepsi güven-sevgi üzerine kurulur...
kime niye güveneceksin elin adamına mı? artık insanlar o kadar rahat yalan söylüyor ki yüzleri bile kızarmadan.kimseye güvenmeyeceksin.babana bile.güvenmemek lazım kimseye sonu hayal kırıklığı..
her zaman meyve vermeyen, hatta çoğu zaman yapraklı bir dalı dahi olmayan bir ağaçtır.
ilginçtir ki meyve alamamamız, toprağa yeni fidanlar dikmemizi engellemez.
iki tür insan vardır bu anlamda;
fidan dikenler.
dikilen fidanlara su vermeyenler.
güven duyan insana, sadakatle yanıt vermek, dikilen fidana su vermek gibidir.
başkasından ziyade kendine duyulması gereken önemli bir duygudur.
başkasına güvenmek insanın kendisine yapabileceği en büyük kötülüktür aslında.
kendimizin en güçlü hem düşmanı hem dostu olduğumuza göre tasarruflu kullanılması hayati önem arzeder.
kişinin kendisiyle ilgilidir herkese gerektiği kadar değer verirseniz ve davranış içinde bulunursanız belli bir süre sonra sizin içgüdüsel olarak sınavınızdan geçtiyse güven duygusunu kapatmış olduğunuz kafesten çıkarıp yeni bir insana doğru salabilirsiniz riskli midir evet teomanında dediği gibi bazen ama bazen en güzel hikayem de geçen.
uzun yillar sonucu olusabilcek his. feekat uzun yillar sonucu olusan bu his bir cumlede bile bozulabilir. çok hassastir,cok nazik ve narindir... istenir deli gibi istenir. suslu bir kelimedir etrafi suslerle doludur paranoyanin maf edebilecegi kadar dengesizdir. ama lazimdir,guvenmek gerek birseye baslamak için.
sürekli yanılmaktır. her seferinde aynı hatayı istemsiz yinelemektir. yazıkki bu şartlarda insanoğlunun öğrenmesi gereken en önemli şeydir. güvenmemek. yada tamamen bu tezi çürütüp şu hipotezi ortaya koymak gerek. aslında ben güvenmessem bir süre sonra bende yanıltıcam banada güven duyulmaması gerekicek bunun aksini düşünemiyorum. güven duygusunu tatmassan asla güvenilen biri olamassın zannımca bu da dünya yı her adımda yaşanılmaz hale getiricek. aslında bir toplu karar alıp herkezin birbirine güvenmesi gerektiğine karar versek... evet çok ironik...velasıl koy verin gitsin...
günümüzde bir lükstür. ilişkilerde güvenmek, güvenilen sevgili için hem onur hem de ağır bir sorumluluktur. güvenen sevgili ise güvenmekle huzur bulmuştur.
