en olmadık an da, en beklenmiyen zaman da bundan sonra mumkun degil "sutten agzım yandı yogurdu ufleyerek yiyorum artık" nidaları attıgınızda, biri cıkar sana soyleyecek cumleleri, inancla ve sevgiyle bakan gozleri vardır belki de siz boyle gormek istediginiz icin oyledir arada ki farkı anlamak icin zaman gerekir, en kotu gununuzde yanınızda olabilecek, sevincinizi paylasacagınız, ucurumun kenarında atlamak uzereyken ensenizden kavrayıp son dakika da sizi kurtaracagına inandıgınız , huzuru ve ictenligi yasayabileceginiz, en karamsar anınızda , en kotu ruyanın sonunda gunes gibi hayatınızda oldugu gercegi ile dunyayı belki de daha yasanır kılan kahraman, ne zaman ki uyanırsınız aslında bu sadece sizin kurdugunuz hayalden ibaret, guvenmenin ne kadar anlamsız oldugunu sorgulamaya baslarsınız "ben mi sucluyum acaba beklentilerim mi fazla tasıyamayacagından agır bir misyon mu yukledim yoksa karsıdaki mi korkak" diye anlarsın ki guven denen olgu senin dusundugunve sana ogretilen kadar siyah ve beyaz gibi net ve kesin degilmis grinin tum tonlarını barındırırmıs, kendine bile cevabı soylemeye korktugun "guven var mıdır ya da gercekten guvenebilecek kadar dogru biri var mıdır?" sorusu ve kendine kızmakla basbasa kalırsın..
(bkz: aldanmak)
varlığına sahip olmanın ne büyük mutluluk olduğunu kaybedince anlarsınız.
kaybedersiniz, önce kafanızın içinde saklanmış karıncalar beyninizi sarar, beyninizi ve ruhunuzu her boşlukta çürütür.
bir mucize olsa, her şey, tüm saflığıyla yerine gelse diye beklersiniz ama artık ne yapsa ne etse kar etmez. nasıl acılı bir süreçtir bu..
hangisi daha acı vericidir?
kabul etmek mi? hayatları iki yabancıya çevirmek mi?
karar verilemez.
aslında cok zor mimari bir yapı gibidir. harcına sevgi hatta ask, alıskanlık, baglılık katılıp ince ince örülür. sonunda ortaya cıkan sey bazen o kadar saglam durur ki dısardan hayran kalırsınız. fakat gün gelir catırtılar duymaya baslarsınız, gittikce yıpranır ve artık yıkılmaya yüz tutmus bir hale gelirse, o zaman aglayarak, kendinizle kavga ederek sıvadıgınız hic bir bölümü eskisi gibi olmaz ve beyin olumu gerceklesmis bir sevgilinin fisini cekmektir artık yapılması gereken, cekilir ve gidilir usulca...
bir gün baban sana bisiklet sürmeyi öğretirken hiç anlamadığın bir anda çaktırmadan bisikletin arkasını tutmayı bırakır..
tutmayı bırakması evet..
tutmayı bırakmak..
içi boşaltılmış sözcüklerden bir tanesi. kime güveniyoruz ki şu dünyada kaç kişiye diye sorguladığımızda bu sözcüğün kıymetini daha çok anlayabileceğimizi düşünüyorum.
