Sadece yaşadığımız zamanda mı böyle? Bilemiyorum ama gençlik dönemlerinin yarısında, kurtlar sofrası olan bu dünyada yitirilip giden duygudur. Artık hiç kimseye güvenmiyorsun ve kendi kendine yetiyorsun.
avukat: butun davalar birbirine guvenmiş insanlar arasındaydı.
voltaire: tanrım beni dostlarımdan koru, düşmanlarım zaten belli.
mevlana: dostum dostum dersin düşmanın olur, düşmanım düşmanım dersin dostun olur. öldüm öldüm dersin yine de yasarsın.
şener şen: kimseye guveninizi bosa cıkaracak kadar guvenmeyin ve kimseyi gonul koyacak kadar sevmeyin.
bence guvenmek bir ihtiyac.
durmadan tedirgin bir benlikle en normal insan paranoyak olur, hasta olur.
cok sevdigim bi kankam soyle yorumlamıstı bi olaylar hakkında yaklasık bir sene evvel:
-hicbir tarafın guvenilecek bir yanı yok da bu taraf bi tık kotunun iyisi diyelim.
zamanla, sevgiyle, inancla kotunun iyisini iyinin iyisi yaptık biz. kalp bu kalp bize;)
