Sadece yaşadığımız zamanda mı böyle? Bilemiyorum ama gençlik dönemlerinin yarısında, kurtlar sofrası olan bu dünyada yitirilip giden duygudur. Artık hiç kimseye güvenmiyorsun ve kendi kendine yetiyorsun.
avukat: butun davalar birbirine guvenmiş insanlar arasındaydı.
voltaire: tanrım beni dostlarımdan koru, düşmanlarım zaten belli.
mevlana: dostum dostum dersin düşmanın olur, düşmanım düşmanım dersin dostun olur. öldüm öldüm dersin yine de yasarsın.
şener şen: kimseye guveninizi bosa cıkaracak kadar guvenmeyin ve kimseyi gonul koyacak kadar sevmeyin.
bence guvenmek bir ihtiyac.
durmadan tedirgin bir benlikle en normal insan paranoyak olur, hasta olur.
