zorunlu tanım: kendisini içerisinde kabul etmese de, türkiye cumhuriyetinin bir spor kulübü.
essahlı tanım: * sürekli olarak rakipleriyle ilgili nefret dolu yazılar yazan, kuş kadar beyne sahip olmayan, aşağılık kompleksi bütün iç organlarına girmiş olan, tedavisi pek mümkün olmayan, bazı kendini bilmezlerin de tuttuğu bir spor kulübü.
o sarı ile lacivert sevdamızın rengi
o büyüklüğü şampiyonluk kupa büyüklüğü değil adı konamaz olan
o cihatlar lefterler canlar fikretler
o sisli bir gece yarısında
o ıssız bir sokak ortasında
o kırık bir lambanın altında sevdalara daldıran
o ölene kadar dilimden düşmeyecek
o sevgisiyle dünyaya geldiğim
o konuşmayı öğrendiğimde ilk kelimem
o sevgiliden önce gelen
o herşeyim
o işte öyle bir şey.
Geçtiğimiz haftasonu izmir atatürk stadında 100. yılında 17. şampiyonluğunu ilan etmiş olan türkiyenin en büyük kulübüdür. (bkz: fenerbahçe cumhuriyeti)
100. yılında futbol branşında, kendisine karşı kurulan tüm kirli ittifaklara ve ayak oyunlarına rağmen şampiyon olmayı başarmış kulüp, sevdamız, aşkımız, yaşam kaynağımız...
kıskananların başlığının altına dolu saçmalıklarını yazdığı 2006 - 2007 sezonu şampiyonu takımımızdır. ayrıca bu gidişle ezeli rakipleri 17 mayıs 1999 * yılında kaldıkları için bir türlü hallerini göremiyorlar ki fenerbahçe ile uğraşıyorlar dediği takımdır.
kayseri atatürk stadında dakikalar 90'ı gösterdiğinde yanımdaki babama "bitti bu iş. bu sene de verdik şampiyonluğu" dedim. o sırada ellerimin titrediğini, kalbimin yerinden çıkarcasına çarptığını seziyordum. 2-1 gerideydik ve kayserispor akın akın geliyordu. zihnimde geçen yıldan kalma anlar cirit atıyordu. denizli'de kaybettiğimiz şampiyonluk, appiah'ın ağlaması, annemin gözyaşları, gırtlağıma bir yumruk gibi oturup isyanımı ve yutkunmamı engelleyen tarifi mümkün olmayan acı.
dün gece alex 74'üncü dakikada topun başına geldiğinde ilk defa alex'in kullacağı bir penaltı sonrası kendimi huzursuz hissettim. alex demekle geçiştiremem. onu o kadar çok seviyorum ki sokakta bulup eve getirdiğim yavru kediye adını vermişliğim vardır ve ailecek taparız onlara. * penaltı sırasında kale bana küçük kaleci büyük mesafe uzak geldi. en sonunda da top uçup gitti. top kadrajdan çıktığında kimseye değil ama bu sefer de kendime fısıldadım. gidiyor galiba diye. pesimist değilim esasında hep iyimserimdir. çevremdekilere de hep ümit vermişimdir. ama çevreme dağıtmaktan ben de kalmadığındandır karamsarlığım. maç boyunca çevremdekilerin bilumum sülalesiyle cima ettiği deivid de souza golü attığı an aklıma inanın geçen yıl geldi. ardından da sivasın fenerbahçeli futbolcusu gürhan'ın ayağından bulduğu beraberik golü. son 7 dakika 7 yıl gibiydi. trabzonspor'un kullandığı iki yan topta ruhumu teslim etmek üzereydim. hakemin bitiş düdüğünü hayal meyal hatırlıyorum. sonrası malum zaten. öyle ilginç bir sevda ki bu tüm yeminlerinizi size daha dakikasında yalatabilir. bir daha gitmem dediğiniz maçı için kendinizi bir hafta sonra kuyrukta, izlemem dediğiniz maçı için 45 dakika önce tv karşısında, bir bok alırsam namerdim demenizin akabinde de kendinizi bir fenerium mağazasında bulursunuz. söversiniz, kızarsınız ama gece yatağa fenerbahçe yastığı, çarşafı ve yorganı ile yatarsınız. çünkü bilirsiniz ki onlar olmadan gözünüze uyku girmez. her ezanda ve duada akıllara gelir. kazanınca şükür kaybedince isyan edersiniz. koskocaman bir caddede kendinizi insan deryasında bir katre olarak bulursunuz. dillerde ortak bir şarkıdır. yaş kaç olursa olsun ezeli rakiplere ince göndermelerdir.
fenerbahçem iyi ki varsın bu hayatta.
ameliyatımın akabinde doktorun evden 15 gün çıkmaması gerek uyarısına rağmen evden kaçarak 2 sonra gittiğim galatasaray maçında anlamıştım artık yolundan dönüşümün olmadığını.
hataların hatam, sevincin mutluluğumdu.
sen bendin ve ben de sen.
ve dün her şeye rağmen ikimizde şampiyon olduk aşkım.
seni seviyorum..
beni sakın sensiz bırakma...
hangi futbolcu transfer edilirse edilsin, oynanan maçlarda bizi kanser etmeyi başaran, fakat şampiyonluk ipini göğüslediğimizde mutlulukların en güzelini yaşatan, beyinlerimizin sağ lobuna sarıyı, sol lobuna laciverti, kalbimize sevgisini kazımış olan en güzel sevgili.
daha 3-4 hafta önce denizlispor maçından sonra yönetime veryansın eden zico'yu istifaya çağıran ama şampiyon olduktan sonra her şeyi unutan, ezeli rakibi galatasaray'ın taraftarlarını başarıya endeksli takım tuttuğunu söyleyen taraftarlara sahip kulüp.
ne kadar nefret etsemde onsuz sporun tadı olmayacak takımdır. şimdi arada bu rekabet olmasa şampiyon olsan ne olur olmasan ne olur? biz onlarla dalga geçmezsek, onlar bizimle kafa bulmazsa o gün türkiye'de sporun bittiği gün olacaktır. bugün fenerbahçe şampiyon olduğunda bile sözlüğe bir hırsla girip 'bakalım ne yazmış i.neler' diyebiliyorsam bu rekabetin yarattığı bir güzelliktir. sözün özü her şeye rağmen sizi seviyorum fenerbahçe'li arkadaşlar... biriniz hariç.*
2006-2007 futbol sezonunu 1. bitirmiş takımım. eğlenmek, mutlu olmak, arkadaşları kızdırmak işin çekici tarafı. bir de bunun başka tarafı var. gelecek tarafı.
fenerbahçe'de moldovan'ın oynadığı zamanlarda ben meyhaneme gider, çok sevdiğim bir abimle oturur içkimi içer maçımı izlerdim. o zaman fenerbahçem ligi 3.-4. falan bitirmişti ama ben her maçı keyifle izlemiştim. bir şeyler yapmaya çalışıyordu futbolcular, pozisyona giriyor atamıyorlar, koşuyorlar mücadele ediyorlardı. fenerbahçem o zaman şampiyon olamamasına rağmen keyif veriyordu.
bu seneye baktığımda belki de izlediğim en kötü fenerbahçe vardı sahada. 3 maç, 5 maç kötü değil. iyi oynadığı 3 maç, 5 maç. mücadele eden futbolcu yok.
fenerbahçe'nin 100. yılında alınan teknik direktör avrupa ligleriyle uzaktan yakından alakası olmayan, futbolculuk kariyer göklerde ama teknik direktör olarak çömez bir insan. iyi bir insan ama iyi bir insan olması iyi bir teknik adam olması anlamına gelmez.
alınan yabancıların hepsinin çok büyük katkısı yok. dünya para verilmiş. şöyle bir bakıyorsun kezman dışında adını duyurmuş bir futbolcu yok. adını duyurması önemli mi -değil tabi ki ama faydası olması gerekli. edu-lugano-deivid gibi adamlardan çok var ülkede.
fenerbahçem dinamo kiev ile şampiyonlar liginde eleme rövanş maçına çıkıyor. maçın 65. dakikasında oyuna kurtarıcı olarak murat hacıoğlu giriyor.niye?- çünkü yabancı futbolcu transferleri daha gerçekleşmemiş. olabilir mi böyle şey. koskoca fenerbahçe'nin kurtarıcısı murat hacıoğlu mudur? bu yönetim hatası değil midir?
bu şampiyonlukta emeği geçenlerin, başta yöneticilerin bu kulup için harcadıkları mesainin her saniyesi için teşekkür etmek gerekir.
ama bu onların hatalar yapmadıkları anlamına gelmez.
1-) avrupa tecrübesi olmayan hatta hiçbir tecrübesi olmayan teknik direktör getirmek
2-) geç yapılan yabancı transferleri
3-) geç yapılmasına rağmen isabetsiz yabancı transferleri
bu takım gelecek için umut vermiyor. şimdi ki zaman güzel ama gelecekte bir gün gelecek. unutmamak lazım ona göre planlar yapmak lazım.
geçen sezon şampiyonluğu son maçta elinden kaçıran ve bu yüzden beni ağlatan dün şampiyonluğu söke söke alan ve beni sevinçten yine ağlatan takımım. Herkes susar fener konuşur.
100. yılında şampiyon olmuş futbol takımıdır. 100. yıl gibi şeyleri kafasına takmayan, 100 yılda ilkleri ve en büyük başarıları yaşamış, türkiye'nin en büyük kulübünün taraftarları olarak tebrik ederiz rakibimizi.
100. yilinda sampiyon olma serefini tatmis futbol kulubu.. hatta takim ismi vermek istemiyorum * bir takimin da 100. yilinda sampiyon olmus bir takimdir. oole demeyin koyar adama..
bir kızı bin kişi ister, bir kişi alır sözünü doğrularcasına, en çok istediği için futbol branşında şampiyonluğu alan, 100. yılda şampiyon olma zevkini tadan taraftarlara sahip olan spor kulübü.
bir beşiktaşlı yazar olarak kendilerini alkışlıyor ve şampiyonluklarının hayırlı uğurlu olmasını diliyorum. umarım gerisi avrupa' da gelir.
100. yılında futbol da sampiyon olmus sırada bayan ve erkek basketbol takımı olan ayrıca yüzmede, masa tenisinde de türkiye sampiyonu olan ve diger branşlarda da sampiyonluga en yakın olan, 100 yılın en büyük en ihtişamlı enlerin kulubü fenerbahce...!cok büyüksen be fener...
beşiktaş'ın önce maç iptali istediği, sonrasında ise "hadi çekilseneeeee, fenerbahçeee pabucu yarııııım" diye tezahüratlarda bulunduğu 2006-2007 turkcell süper lig şampiyonu, renklerine kurban olduğum. **
100. yılında şampiyon olarak milyonlarca taraftarının yüzünde büyük bi gülümsemeye neden olan canımız takımımızdır. bu sezon her ne kadar kanser yapmaya yakın maçlar izlettirse de sonunda gelen şampiyonluk mutluluğu herşeyi unutturmuştur.
2006-2007 yılı türkcell süper ligi şampiyonu olan takım. kendilerine karşı yapılan bütün hilelere dolanlara rağmen şampiyon olmuştur. herhalde bu şampiyonlukla hiçbir şeyi unutmamışlardır. sıkıştıklarında takımı ligden çekeceğiz bize haksızlık yapılıyor, yada fortis türkiye kupası maçlarına bundan sonra paf takımla çıkacağız, penaltı verilmiyor bize tarzı konuşmalar yapılıp naralar atılıyor. ama şampiyon olunca federasyona ragmen, hakemlare rağmen, rakiplerimize rağmen şampiyon olduk deniliyor. haklılık payı tabi ki vardır. ama düz mantıktan hareket edersek sizin şampiyon olmanız size yapılan bunca haksızlığı değiştirmez değil mi? o zaman en kısa zamanda şampiyon olmanıza rağmen takımı ligden çekmenizi önermekle beraber bağırıp çağırmalarınızın, bize haksızlık yapılıyor, takımı ligden çekeceğiz gibi mağlubiyetlerin arkasından yarattıklarınızın suni gündem olmadığını ispatlamanızı istiyorum nacizane. biz bu şampiyonluğu herkese rağmen aldık sözüne tabi ki diyeceğimiz yok ama denilen lafın da arkasında durulmalı.
