Pek sevmiyorum. Gitmeyi de sevmiyorum. Hep ısrarlar üzerine gittim. "Bu gelip gelip bizi hiç çağırmadı evine" diyorlardır. Ev bence özel alan. Ne bileyim en azından ben oğluma saygı duyuyorum. Eve üç beş çocuk sokup odasını talan etmelerini izleyemem. Görümcemin çocukları minicikti yine de ne oyuncaklarını kırdılar oğlumun. Bana haksızlık gibi geliyor. Ben oğluma gereken terbiyeyi verdim ama insanlar öyle değil. Salıyorlar... Oğlumun şu güne kadar yaptığı tek kötü şey dayımın bahçesinde cam sehpaya koca bir taş atıp sehpayı kırmasıydı. O da kuzenimin oğlu yüzünden oldu. O gazlamış. Yoksa benim oğlum taş atmayı bilmiyordu, taşın bir şeyi kırabileceğini bile bilmiyordu. Ayrıca birinin evinde istemeden bir şey kırıp zarar verirse o eşyanın en güzelini alır götürürüm. Ama insanlar öyle değil. Eskiden evlerde bu kadar eşya yoktu. Şimdi küçük çocuk gelince playstation'u kaldırmakla başlayabilirsiniz işe. inanın aileler koltuğundan kalkmıyor.
ikiz çocuklarim olduğu için yaklaşık bir 9 senedir mecbur kalmasam gitmem , ya da çok ısrar edilmesi lazım. Annemler ve çok yakın akrabalarım dışında pek gitmem. Çünkü kimseye yük olmak istemem. Çocuklarım terbiyelidir asla sıkıntı olmaz fakat gerek yok.
mümkün mertebe kısa tutulması gerekir.
ve illaki eli boş gidilmemesi gerekir.
pimpirikl, pinti ve pasaklı insanın evine misafirlik anlamında hiç gitmemek en iyisidir.
