--spoiler--
''uçurumlar, dik yokuşlar yahut buna benzer şeyler beni asla yıldıramaz. çünkü şunu çok iyi biliyorum ki bu hayatta en kestirme yol, en dik olandır.''
--spoiler--
Kitap fiyatlarını ve kendisinin yazdığı kitabında pahalı olduğunu dile getiren yazar konuşmasında Benim kitabımı yoğunluklu gençler öğrenciler alıyor. Biraz pahalı olduğunu kabul ediyorum ama kitaptan yüzde 18 havyardan ise yüzde 8 vergi alınıyor. Devlet, kitap okumayın havyan yiyin demek istiyor sanırım. Sonra bu vergiler de son milyon bükücü Bilale gidiyor diyen ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve oğlu Bilalden ünlü yazar Emrah Serbese bir kez daha hakaret ettiği iddiasıyla dava açılan yazar.
--spoiler--
''şeytan diyordu ki vefasızın birine aşık ol o tatlı havada,ondan sonra da kollarını göğsünde kavuşturup hayatını bombok edişini gülümseyerek seyret bir kenardan.''
--spoiler--
Herkes uzmanı olduğu konunun zalimi olmuş. Ben de mi diye soruyorum. Sen de diyor. Ama üzülme. Hiçbir şey bırakmayacağız arkamızda. Çekip giderken sırtımıza saplanacak bir çift göz olmayacak. Enkazımızı toplayıp öyle gideceğiz. Asgari centilmenlik toz olmayı bilmeyi gerektirir.
--spoiler--
Ne zaman berbat bir birahanenin önünden geçsek koluma giriyor, gel şurada oturalım diye ısrar ediyor. istemiyorum, işim gücüm var diyorum ama dinlemiyor, kolumdan çekiyor. Paldır küldür giriyoruz içeri, iki bira söylüyorum mecburen. Ben içmeyeyim sağ ol diyor. içmeyeceksen niye getirdin beni buraya diyorum. Lütfen garsonun önünde tartışmayalım diyor. Kafayı bulunca cep telefonumu elimden alıyor, kimseyi arama böyle güzel diyor. Nefret ediyorum yalnız ve sarhoş olmaktan. Hiç kimse yalnızken tam anlamıyla sarhoş olamaz, şahit gerekir sarhoşluk için. O zaman gel onu arayalım diyor. Benim hiç gururum yok mu, nasıl istersin böyle bir şeyi benden diyorum. Seni sevmeyen birini sarhoşken arayamazsın. Seni sevmeyen birini gece yarısından sonra arayamazsın. Seni sevmeyen birini öğleden sonra bile arayamazsın. Belki akşamüstü mesaj çekersin. Olsun yine de arayalım diye tutturuyor. Olmaz diyorum. Herkesin içinde çocuk gibi ağlamaya başlıyor. Ağzını kapatıyorum. Elimi ısırıyor. Şişeyle vuruyorum kafasına o zaman. Küsüp gidiyor. Birkaç gün gözükmüyor ortalıkta. Sonra ansızın çıkıp geliyor yine, hiçbir şey olmamış gibi sarılıyoruz.
--spoiler--
benim dikkat ettiğim yerler farklıydı zorbayı okurken neticede ödev diye okumuştum hiç onun baktığı açıdan bakmamıştım:
''Kazancakisin Zorbasının en sevdiğim cümlesi, insanız affet. Madam Ortans ölüm döşeğindeyken Giritin ileri gelenlerinden biri geliyor, Bugüne kadar senin hakkında ileri geri konuştuysam kusura bakma, insanız affet, diyor. Ölüm döşeğindeki ihtiyar bir fahişeye söylüyor bunu. Onun affetmesi mühim çünkü. Tanrı zaten affeder, konsepti bu, bağışlayıcı olmak. Ama en güçsüz olanın konsepti bu değil, onun elinde tek silah var, affetmemek.''
sen gülünce ben de hemen gülüyorum. sen ağlayınca ben de hemen bir sigara yakıyorum. sen pazara çıkınca ben de en azından balkona çıkıyorum. sen bir şey sorunca biraz düşünüp cevap veriyorum ama çoğu zaman yine yanlış oluyor, kimi zamansa susarak boş bırakıyorum o soruyu. sen tartışmak isteyince bildiğim her şeyi unutuyorum. sen unuttun mu deyince zaten bildiğim bir şeyi tekrar hatırlıyorum. senin varlığın bana yapılmış enteresan bir şaka sanki. aslında ben hala bu şakaya nasıl karşılık vermem gerektiğini arıyorum.
