öldürücü radyasyonların yayıldığı, soluyacak havanın olmadığı, hayata düşman bu uçsuz bucaksız evrende yaşamamıza izin veren, canlılara dost tek gezegen. evrende minicik bir toz tanesi olsa da, içinde barındırdıkları ile anlamı bütün evreni aşan bir yer.
erkan oğur *'la yavuz çetin'in yaptığı düettir kendileri efendim. insanı oradan buraya götürür,hayatın anlamını keşfettirir, bir o kadarda alçak gönüllü bir parçadır üstad ve yavuz çetin (bkz: merhum) hünerlerini sergilemektedirler. (bkz: ağlatan ama forgotten olmayan enstrumanteller)
kutuplardan basık ekvatora şişkin olduğu söylenir dünyanın bu şekline geoid diyorlar.dünyanın 2 tür hareketi vardır birincisi kendi çevresindeki hareketi(günlük hareket), ikincisi güneşin çevresindeki(yıllık hareket).
4 renk ırkın (siyah beyaz sarı kırmızı) yaşadığı 4 büyük dinin hakim olduğu dünyamızda bütün dinlerde öldükten sonra insanların ya cennet ya da cehenneme gideceğine inanılır.
üzerinde bulunan ülkelerin milli gelirleri alt alta toplandığında x ise dış borçları alt alta toplandığında neredeyse 3x değerine ulaşmıştır. yani dünya kendini mükemmel bir biçimde kandırabilenlerin yaşadığı bir yerdir.
görüp görebileceğiniz en berbat yer. içerisinde bulunan her şey tamamen sahtedir. bir aşk vardır gerçek olan fakat oda kirletilmiştir bu dünya ve içersinde yaşayan iğrenç insanlar tarafından. pek fazla bulunulmaması gereken bir mekandır burası. kurtulmak için yavuz çetin örnek alınabilir.
kimine göre merkezi olmayan, kimine göre her sabah sıfırdan başlanası, kimine göre lunapark gibi, kimine göre başı boş dönen topaç misali...
dünya dibini gördük, çıktı çivin, iflah olman zor...
Başlangıcına ilişkin eski bir kurama göre önce Güneş var olmuştu, daha sonra gezegenler ondan kopmuştur. Artık geçerli sayılmayan bu kurama göre Güneş ilk oluştuğu zaman bugünkünün 50-60 katı büyüklükteydi ve kendi çevresinde hızla dönüyordu. Bu dönme hareketinden doğan merkezkaç kuvvetin etkisiyle Güneş'ten dışarıya bir miktar madde savruldu. Önce çok uçucu olmayan mineral ve metallerin yoğunlaşmasıyla iç gezegenler, sonra uçucu gazların yoğunlaşmasıyla dış gezegenler oluşmuştur. Güneş'in ve bütün gezegenlerin aynı zamanda oluştuğunu ileri süren yeni bir kurama göre de Samanyolu Gökadası'ndaki dev bir gaz ve toz bulutu kendi kütleçekim kuvvetinin etkisiyle büzülmeye başladı
Bu madde parçacıklarından çok büyük bölümünün yoğunlaşmasıyla Güneş oluştu; bu kütle giderek öyle büyüdü ve madde yoğunluğu öylesine arttı ki bir süre sonra nükleer tepkimiler için elverişli bir ortama dönüştü. Öte yandan buluttaki daha küçük madde yoğunlaşmalarıyla da ilk gezegenler oluşmaya başladı. Bugünkü gezegenlerin öncülü olan bu ilk gezegenler başlangıçta birer gaz kütlesi halindeydi, ama hiçbiri nükleer tepkimelerin başlayabileceği kadar büyük değildi. Güneş'in sıcaklığı arttıkça çevresindeki yakın gezegenleri, yani yerbenzeri gezegenler kuşatan gaz bulutları yok oldu ve geride büyük olasılıkla erimiş durumdaki minerallerden oluşan çekirdekleri kaldı. Güneş'e çok uzak olan öbür gezegenler ise pek fazla değişikliğe uğramadan bugüne kadar ulaştı.
