şöyle düşünün insan çocuktur ve zihni gerçeklik olgusuna daha kapalı bir haldedir ve kendisine hayali arkadaşlar uydurabilir ya da dinlediği masallara gerçeklikler, daha derin anlamlar yükleyebilir. bu çocuk için normaldir yaşı ve beyni bu durum için oldukça müsaittir ve bizler de doğal olarak yadırgamayız. sonrasında da zamanla çocuk bunları aşar, biter gider.
işte dinler de tıpkı böyle insanoğlunun ortaya çıkışını doğum olarak düşünelim ve insanlık dünyaya alabildiğine yabancı e bir de düşünmeye başlıyor. bu nedir şu nedir demeye gördüklerini sorgulamaya ve anlamlar yüklemeye başlıyor zamanla da zihinsel gelişiminin erken dönemlerinde olduğundan görmediği-duymadığı-bilmediği hayali varlıklarla anlam vermeye çalışıyor dünyaya. düşünebildiği ve diğer canlılardan ayrıldığı için de kendisini farklı bir yere koyup biraz kibirden biraz cehalletten "tanrı" fikrini oluşturuyor. bu tanrı fikri de önce basitten karmaşığa doğru yol alıyor ve dallanıp budaklanıyor. uydurduğu masala kendini kaptırıyor ve dinleri ortaya koyuyor ki bu da kaçınılmaz oluyor.
zaman geçtikçe insanlık nesnel bilgiye ve bilime önem vermeye başlıyor böylelikle tarih öncesi çağlarda uydurulmuş olan totemleri-putları terk edip farklı inanç sistemleri oluşturmaya başlayan insanlık önce elle tutulan tanrılara son veriyor sonra gökte görülebilenlere ve en sonunda da ne yerde olan ne gökte, ne elle tutulan ne gözle görülen bir "tek tanrı" fikrini icad ediyor. neden? çünkü diğerlerini bilimsel yollarla ya da mantık yoluyla çürütebiliyor tek elinde kalan ve tek zihninde öldüremeyeceği bir "tanrı" ise onun için inanç basamaklarının son noktası çünkü "olmayan bir şeyin yokluğu zaten kanıtlanamaz" ve cehaletin de yardımıyla insanlık bu tanrı fikrinin üzerine gidip bu işin rengini fazlasıyla değiştirmiş oluyor.
reformlar, rönesans ve sanayi devrimi ile birlikte gelen aydınlanma süreci tanrının da tahtını fazlasıyla sarsıyor -bir bakın göreceksiniz zaten bin yıl öncesinin tanrı inancı ile günümüz tanrı inancı arasında fersah fersah fark vardır- böylelikle de bilim o yok edilmez tanrının dahi yok edilebileceğini, insanın tanrı inancı karşısındaki patolojik durumunu ortaya koyup yüzleşmeye yol açıyor. geldiğimiz okta karışık bir yanda yığın yığın kalabalıklar olmayan şeylerin peşinde sürüklenip giderken diğer yanda pozitif bilim ve mantık yoluyla hayatı ve evreni daha gerçek yollarla tanımaya ve anlamaya çalışan kitleler. elbet bir gün devarn dönecek insanlar değişecek ve şimdilerin "tanrı" diye nitelendirdiği şey put gibi devrilecek ama henüz daha çok zaman var. bakalım o günleri görebileceğimizi de sanmıyorum. insanlar sorgulamamaktan, merak etmemekten, soru sormamaktan memnun ve o insanları yönetenler de memnun. din fazlasıyla işe yarar bir şey olup çıkıyor güç sahibi olanlar için.
püf noktası soyut ve somut kavramlar tartışmasının bir numarası olmasıdır...
sayesinde somut kazanımları istediğiniz gibi soyuta dayandırabilirsiniz. örn. güç ve iktidar sahibi olurken mükemmel dayanak noktanız olabilir.
diğer yandan insanoğlunun son bulmaz vahşetini önlemek için kağıt üstüne değil zihinlere yazılan, gerektiğinde caydırıcı, değişmez, tartışılmaz kanunlardır.
tarihe baktığımızda zeki insanlar, insanı yöneten duygunun 'korku' olduğunu farketti. özenle dizilmiş binlerce domino taşının ilkine fiske attı, hepsini devirdi.
durumun farkında olan akıllı insanlar, korkuyu değil 'sevgi'yi dillendirdi. kimi halk kahramanı, kimi evliya, kimi şair, kimi yazar. ama bu insanlar korkutarak güçlenen iktidar sahipleri tarafından bertaraf edildiler.
işte insanoğlunun binlerce yıllık serüveninin kısa özeti. ama ahali, artık sistem tıkanmak üzere.
--spoiler--
ateistlerin dine inanmama sebebi ise çocukluktan başlar, aile problemleri, aile nin anne ve babanın kopuk olması onlara dn öğretememe zorunluluğundan dolayı inanmazlar.
--spoiler--
gülsem mi ağlasam mı, deyiminin cuk oturduğu yorumlara vesile kavram. araştırmaya teşvik ederken, araştırmadan yapılmış bu yorum için binlerce aksi örnek verilebilir. ben en popüler olanını vereyim. turan dursun 20 küsür yıl imamlık yapmış, çocukluğu dindar bir çevrede geçmiş ve/fakat yıllar sonra ateizmi benimsemiş ve islam dini özelinden tüm dinlere savaş açmış biridir. sadece bu örnek bile, yukarıdaki yaklaşımın saçmalığını ortaya koyar. "araştırın" tavsiyesini önce kişi kendine yapmalıdır.
aslında bir açıklama biçimidir. evrende bu kadar olay var. ilginç özellikler var. ve insan aklı bunu anlayamıyor. bunu açıklayamadığı için gözle görülemeyen ilahi bir güce yöneliyor.
bir toplumu oluşturan en güçlü öğedir. karl marks felsefenin el yazmalarında "din insanın afyonudur" cümlesini kurmuş ve/fakat ardından "afyon hastalığı tedavi etmez, ancak acıyı dindirir" cümlesiyle, din olgusunun toplum için gereğine gönderme yapmıştır. keza ateist biyolog richard dawkins(birçok ülkede yayınları ve internet siteleri yasaktır) "evrimsel süreçte din, ileriye atılmış bir adımdır" der, tanrı yanılgısı kitabında. evet din insan elinde çıkan bir felsefedir, kabul. ancak bu durum, din olgusunun aşağılanması için gerekçe olamaz. zira avam için "din düşmanı" olan marks ve dawkins dine hak ettiği değeri vermiştir. umarım onların bu davranışı, ardılları için örnek teşkil eder. en azından eleştirilerin bilimsel argümnlarla desteklenen mantıklı cümlelerden oluşması temennimdir. din gibi geniş ve eski bir öğretiyi eleştirmek için yüzlerce sayfadan oluşan bir kitabın tek cümlesi(din insanın afyonudur) referans alınamaz.
herksin bir yandana karalamaya çalıştığı ve alay ettiği ama diğer yandan gizli gizli inandığı, umutsuzca sığındığı olgudur, inanıştır.
özünde dini inanış duygusuyla yaratılan insan dünya denen çukura düşünce neden unutur özünü ve niye kimselerden habersiz ve gizlice yaşar özünü?... bu ne yaman çelişki böyle...
üzerinde bulunduğumuz dünyanın ve farkında olduğumuz tüm kainat sisteminin aslında bir tesadüf eseri, durup dururken varolduğuna inananalar için "din" saçmadır, allah yoktur.
ben bunların tesadüf eseri olmadığına ve yaratan bir allah olduğuna ve bize din ile hitap ettiğine inandım.
sorumlulukları bir başka aşkın varlığa atmanın en kolay yoludur. bu sayede ne sorgulamaya gerek kalır ne düşünmeye ne de başka bir şeye. kişi tamamiyle kendi kurduğu hayali bir dünyaya ve hayali varlıkların hareketlerine göre yaşar böylelikle ilerleme değil gerileme başlamış olur. işte bu yüzden din tamamiyle bir geri kalmışlık sembolüdür. anlamı da her çağda değişmektedir.
tarihte yaşanmış olan tüm savaşların nedenidir. insanoğlunu apocalypseye ulaştıracak nedendir ayrıca. "benim dinim senin dinini döver" saçmalıkları buna sebep olacak sonunda. diğer dinleri bilmem ama islamiyet bile yahudi ve hristiyanlarla arkadaş olmayın diyorsa yapacak pek de fazla bir şey yok aslında. ne dersin ki, koskoca din açıkça bunu emretmiş. tamam o zaman, onları bizden uzak tutmak için gereken ne kadar silah varsa yaparız.
insanlar kontrol altında tutulmalıdır yoksa bir kaosa sürükleniş kaçınılmazdır. bu kontrolün en iyi şekilde sağlanması da korku ile mümkündür. (cezalandırılma korkusu/ahiret inancı) insanlık kendi normlarını yaratabilir ancak buna bağlılığı garantileyemez.
bir insanı yine kendisi gibi bir insanın cezalarıyla yapılan hatadan caydırmak mümkün değildir. ve bu devrede işe doğa üstü güç karışır, insanı korkutabilecek bir güç, evrene sahip olan güç... insan böyle bir gücün varlığına inandığında direnmeden teslim olur. yani düzen bu gücün kurallarına göre işlemeye başlar. bu işleme sürecini sağlayan kurallara da din denir.
insanların gerçek anlamda en hassas oldukları alandır. adamın anasını babasını döv, kendisine eziyet et, dinini eleştirmiş kadar olmazsın. o da eleştiri. hakaret ya da itham değil. sadece fikrini söylediğin an tehlikeli bölgeye adım attın demektir. insanları kitleler halinde sürükleyen, en etkili araç.
aslında din, toplumdan gördüğünü devam ettirmektir. batı toplumlarında doğanlar kendi dinlerini, arap coğrafyasında doğanlar ya da hindistan'da doğanlar kendi atalarının dinine inanır ve bunu savunur. onlara göre tek ve doğru olan din, toplumun ona öğrettiği dindir.
eğer tartışma konusu, bizi yaratan ve evrene şekil veren bir yaratıcı var mıdır yok mudur sorusu olsa anlarım. ya var dersin ya da yok dersin. en fazla insan aklı bunu bilemez dersin. fakat bir yaratıcının varlığını kabul etmek dahi inanışlara göre ödül olan cennete gitmeyi sağlamıyor. yani diyelim hristiyansın. tanrı var diyorsun. kutsal bir kitap var ortada. hristiyanlara göre müslümanlar kafir ve cehenneme gidecek. örneğin ilahi komedya'da muhammed ve ayşe cehennemin en azılı suçlularındandır. ama islama göre durum tam tersi. müslüman olanlar cennete gidecek, diğer insanlar kafirdir ve bunların hepsi cehennemde korkunç bir azap çekecek. yani inandıkları aynı yaratıcı olmasına rağmen aralarında büyük bir anlaşmazlık var. başka dinler de kendinden olanlara ödül, olmayanlara ceza var diyor.
bu ve buna benzer birçok şey var dinle ilgili. dinlerin kendi aralarındaki bu büyük uçurum aslında dinin mantıksız olduğunu bize gösterir.
gerçekten kuranı kerim ve diğerlerinin üstünden onlarca kuşak geçmeseydi bende inanırdım her yazılana .ama maalesef inanmıyorum onlarca kuşağın dürüstlüğüne,çünkü insanı tanıyorum , kendimi tanıyorum ,sırf canı öyle istedi diye duaları değişterebilcek nesiller tanıyorum.insanlık dokunduğu herşeyi kirletmiştir ve elbette kutsal kıtaplar bundan da nasipini aldi,belki ilk başlarında belki sonlarında belkide her gün nasibini alıyor.eğer kitaplar insanlık tarafından kirletilmeseydi bende inanırdım her ne yazıldıysa.
ruhunun ne yöne gideceğini gösterir.
ancak ne yazık ki toplumları dizginlemek adına kullanılan bir kavram olmuştur asırlarca.
bunu şuna dayanarak söylüyorum;
inanın, ne devlet büyüklerinin ne de zenginlerin bu güne dek tanrıya ihtiyacı olmuştur.
