din bir tarladır insan için,
sadece menfaati olanlar sürer o tarlayı.
kimi cennete girmeyi umut eder dindarların,
kimi de cehennem ateşinden korkar cahilce.
ibadet etmezdi insanlar hiçbir tanrı'ya
yeniden dirilme korkusu olmasaydı,
sanki din bir ticarethanedir onlar için,
işlettiklerinde kazanıp ihmal ettiklerinde zarara uğradıkları.
din kitleleri peşinde koşturacak kadar güçlü bir kavramdır.kimi zaman o kitleler gerçek bir mücadelenin hakkını verirler.kimi zaman da din elden gidiyor diyip kendine piyon arayan kişilerin piyonu olurlar.
din insanın ruhuna iyi gelen bir kavramdır.evladını kaybetmiş bir annenin sığınağıdır.çünkü o anne evladı için rabbim verdi,yine rabbim aldı onu benden der ve rahatlar.isyan etmemesi gerektiğini bilir.
din insanı hayata bağlar.90 yaşındaki bir kadının ezan saatlerini beklemesini,daha doğrusu beklediği bir kavram var olduğu için hala hayatta olduğunu hatırlatır.
din insanın hayatını güzelleştirir.yalnız olmadığınızı hatırlatır.çünkü bilrsiniz rabbiniz size şah damarınızdan daha yakındır.çünkü rabbiniz hiç bir yere sığmam kulumun gönlüne sığarım demiştir.
din size insan olduğunuzu hatırlatır.merhamet etmenizi.vicdanınızın sesini dinlemeyi öğretir.
din ölümden sonraki hayatın varlığını müjdeler size.
bu yüzden din kişnin toplumsal,ruhsal ve ahlkasal hayatını düzenleyen çok önemli bir olgudur.iyi ki de vardır.
insanlara doğru yolu öğretmek için çıkmış ya da inmiş olduğu söyleniyor ki kime, neye, ne zamana, nereye göre doğru yol denilince işte bir sürü din ortaya çıkıyor. din, akıllı insanların çok iyi kullandığı ve günümüze kadar uğrunda öldürenler ve öldürülenlerin bolca bulunduğu bir düşünce akımı, bir felsefi boyut, bir hipotezdir.
inanmaktır. bilmek değildir. inanmak bilmekten üstün kılındı.
bizim toplumda din denince ilk aklan gelen islam olacağından islam merkezli yazıyorum elbette.
insandan ezelde söz alınan dünya hayatı öncesi alem.
dünya hayatı.
sonsuz ahiret hayatı.
müslüman hiçbir şart altında allah'tan başkasından korkmaz ve allah için canından vazgeçmeye her an hazırdır. yalnız, asıl olan müslümanın iyilik merkezli hareket etmesi ve halim selim davranmasıdır ve yine asıl olan ahiret hayatıdır.*
ahiret merkezli düşünülmesi ile dünya merkezli düşünülmesi arasındaki geniş yelpazenin herkes bir yerlerinde.
inanmayan ise doğmak - ölmek arasındaki ''tire''nin boşluğu olarak görür yaşamayı. biz öyle olamayız amaçlılık esastır. bu amaçlılık yapay değil sonsuz hayata uzanan bir geniş ufukla olmalıdır.
Insanları yönetmede en kullanışlı araçtır. Insanların duygularını bu şekilde çok güzel sömürebilir, emellerinize alet edebilirsiniz. Kısaca din insanları ayıran bir seperatördür.
ister inançlı ister ateist olsun tüm insanlarda var olan bir yaratıcıya inancın varlığını gördüm.
bu bağlamda ritüelleşmiş inanc sistemi denilebilir özetle.
edit: imla
"din afyondur"culara göre din çağın en büyük icadıdır. 19. yüzyıl sloganlarını aşamamış bu körpe beyinlere gülüp geçtikten sonra kendi tanımımıza geçiyoruz. din; kendi özgü epistemolojik ve etimolojik yöntemleri olan, "fizik"ten bağımsız müstakil bir alanı olan; tanrının insanları sevk ve idare ettiği kurallar bütünü, ahlak sistemidir.
karl marx'ın dediği gibi din bir afyondur. evet insanları ve onların beyinleri uyuşturuyor. öyle ki insanların din uğruna yapmayacakları şey yok. kendilerine işkence yapmak, başkaları öldürmek hatta kendi çocuğunu kurban etmek gibi. ayrıca din olgusu sadece "islam" olarak algılanmamalıdır din genel bir düşüncedir. yeryüzünde yüzlerce din vardır. birde dinlerin çıkar boyutu vardır. hiçbir din öldürmeyi emretmediği halde, dinde zorlama olmaması gerektiği halde haçlı seferlerinin veya cihad anlayışının olması dinlerin insanların nasıl belli kişilerin çıkarı uğruna kullanıldıklarının göstergesidir. eğer din olgusu ve cennet vaadi olmasaydı neden binlerce insan gereksiz yere göz göre göre ölüme gitsin?
din, insanları iyilige iten iç huzurun saglanmasında , birlik ve beraberlik ruhunun çok kolay şekilde bir çatı altında toplanmasına sebebiyet veren önemli bir birleştirici etkendir.
insanların bir başka otorite tarafından kendilerine emredilse eninde sonunda isyan edecekleri yasak, kural, dayatmalara sakince, gönülden, içtenlikle boyun eğmeleridir.
"insan içinde yok edilemez bir şeyin varlığından sürekli emin olmadan yaşayamaz; ancak gerek bu yok edilemez şey gerekse de bu güven kendisinden daima gizli olabilir. Bu sürekli gizliliğin kendini açığa vurma yollarından biri, kişisel bir tanrıya inançta kendini gösterir."
Kafka.
