Devlet, yasal yoldan para toplayabilen ve bunu uygun gördüğü şekilde harcama yetkisine sahip olan yegane erke denir.
Sen yan sokakta oturan yetim mehmet’in okul masraflarını cebinden karşılamazsın, nuriye teyzeye aydan aya para vermez, Hamit amca hastalandı diye hastane masraflarınıı ödemezsin ama devlet bunu yapar ve yaparken de kimseye sormaz. Baştan elde ettiği meşruiyeti dayanak edinir.
Enflasyon yüzde 14 olacak deniyor; ücret artışları buna göre şekilleniyor. Sonra hedef değişiyor, enflasyon yüzde 24'e göre yeniden hesaplanıyor. Merkez Bankası “hedefimizi değiştirdik” diyor ve ortada büyük bir kriz çıkmıyor.
Halk, ocak ayında açıklanan Merkez Bankası enflasyon hedefine güvenmek zorunda kalıyor. Çünkü ekonomik kararlarını başka türlü planlaması neredeyse mümkün değil.
Demek ki güven her zaman ikna ederek sağlanmıyor. Bazen **mecbur bırakarak** sağlanıyor.
Yıllardır böyle. Hedefler değişiyor, beklentiler yeniden kuruluyor ama sistem bir şekilde yürümeye devam ediyor. işler, tabiri caizse, paşa paşa gidiyor.
Üstelik bütün bunlara rağmen yarın seçim olsa, aynı yönetimin yeniden iktidar olma ihtimali hala masada
Adalet olmadan güven nasıl olacak acaba?
Osmanlının en muhteşem olduğu dönem kanuni dönemidir? Yaptığı fetihlerden değil tesis ettiği adaletten ötürü.
Diktatörlüklerde ve krallıklarda da adalet çok önemlidir. Ancak laçka devletlerde adalete önem verilmez.
Adaletin terazisi şaşarsa herşeyin ayarı kaçar.
