afgan bi mülteci vardı mahallede depremden sonra bunu amerikaya götüreceklerdi bi mülteci programı ile. bu da giderayak çadırı satmaya çalışıyordu 50 liradan. mahalleden bi abi bunu dövüp elinden çadırını aldı bi de küfrediyodu sus senin yerini yurdunu sikerim diye.
lan zaten adamın yerini yurdunu siken sikmiş daha ne küfrediyosun *
küçükken iskambil kağıtlarıyla ev yaparken deprem olmuştu. baya da büyük ev yapmıştım. lanet bir deprem yıkmıştı bir saat emek verdiğim evi. bu da böyle bir anımdır.
deprem devam ederken önce ev arkadasimla birbirimize sarilip olumu bekledik baktik uzun sürüyor güvenlik önlemi alalim dedik kalktik kapinin ne tarafında durmamiz gerektiğini tartistik evet o anda bile tartistik. sonra zaten deprem bitti. asagi inelim dedik ben paralarimi alip inmeyi akil ettim o da en son laptop cantasini kucakliyordu.
venezuela depremiyle ilgili güvenlik kameralarına ya da insanların tesadüfen telefonlarıyla çektiği görüntülere ara ara denk geliyorum da... özellikle bir an var ki yerin daire çizdiği, ardından sağa sola savrulduğu... bana direkt 1999 gölcük depremini hatırlattı. 1999 yılından sonra dünyada olan depremlerin çoğunun görüntülerini izledim ancak ilk defa böyle bir flashback yaşadım.
depremde istanbul, anadolu yakasındaydım. depremden 1 gün önce çok kötü hastalanmıştım, tam yatak döşek hali diyebilirim. vücudumun su istemesi sebebiyle deprem başlamadan tahminimce 5 dakika önce uyandım. önce tuvalete uğradım, sonra mutfağa geçip suyumu içtim ve yatağıma döndüm, yastığa kafamı koydum.
gözümü kapamaya yeltenmeden, uzaktan bir uğultu gelmeye başladı. ne olduğuna anlam veremedim. uğultu resmen bana doğru yaklaşıyor gibiydi. yaklaştıkça şiddetli gürültüye dönüştü. ben de panikle yatakta oturur pozisyona geçtim. sarsıntı falan yok ama bu sırada hiç.
tam ne olduğunu algılamaya çalışırken, sanki altımdan koca bir ağaç dalı kırılmış gibi ses geldi ve yatağımdan tahminen 2-3 karış kadar havaya sıçradım. yatağa düşmemle birlikte o korkunç sarsıntı başladı. yerimde sabit kalamadım ve yataktan düştüm. tutunacak yer arıyorum kendimce ama yok, bulamıyorum o karanlıkta. yerde yarı yatar pozisyonda olsan bile savruluyorsun o sarsıntıda, sabit kalmanın imkanı yok. aklıma depremin d'si bile gelmiyor ama. bina yıkılıyor diyorum ama niye yıkılmıyor, ne oluyor diye de kendi kendime soruyorum. sadece düşünüyorum, ağzımı açıp ses çıkarmak, bağırmak falan aklımın ucundan bile geçmedi o an.
daire çizme hareketi bittikten sonra alttan gelen şiddetli vurmayla yerden tekrar biraz yükselince deprem olduğunu anladım. yaşamamışım ki, nereden bileyim? yan odamda ailem vardı. gürültü o kadar şiddetliydi ki annemin çığlıklarını bile uğultu gibi duyabiliyordum. bitmek bilmedi.
şiddetli sarsıntı kesildiğinde üstümüze başımıza bile bakmadan, çoğu insan gibi direkt binadan dışarı attık kendimizi. saatlerce engel olamadığım titreme yaşadım. tamamen yaşadığım korkudan kaynaklıydı, durduramadım kendimi. o gece sokağın halini hala unutamıyorum.
bu olayı okuyan için eminim yaşadıklarım hiçbir şey. evet, benden çok daha beterini yaşayan, hayatını ve yakınlarını kaybeden, enkaz altında günlerce kalan insanlar oldu. onların yaşadıklarıyla kıyaslanabilecek bir şey değil elbette. ama benim açımdan bakıldığında, hayatında deprem nedir bilmeyen ve birçok insan gibi depreme hazırlıksız yakalanmış, başlangıcına şahit olmuş biri için; üstelik o yaşta, odamda, kapım kapalı ve tek başımayken bunu yaşamış olmak hayatım boyunca unutamayacağım anlardan biri olarak kaldı. aynı zamanda yaşanan o büyük felaketin de bir daha asla tekrar etmemesini dilediğim, hafızama kazınan gecelerden biri...
