memleketim. insanları harici her şeyini sevdiğim güzel şehir. tüm çocukluğum ve lise hayatım burada geçti. bazen özlüyorum hatta gitmek istiyorum ama insanları aklıma geliyor. keşke çok daha kaliteli yaşayanlarına sahip olsaydı, farklı olanı dışlamasalardı. onun haricinde meşhur pamukkalesi eskiden baya kötüydü ama şimdi baya güzel olmuş. artık baya turist geliyor. önceden ruslar gelmezdi, onlar bile akın akın gelir olmuş.
aşırı memleketçi güzel kızlara sahip bir şehirmiş. bu kızlar hiçbir şehre gelin gitmeyip damatları denizlili yapmakta pek maharetlilermiş. bir tanesini ankaralı yapmak niyetindeyim.
Ne zaman sevmeyi denesem sürekli hakkında yazılan kötü yazılara denk geldiğim şehir. Artık sevme diye bile mesaj geliyor. Zaten seven de yok. Ne sehirmis amk. Bi iyi laf duymadım.
10 yıldır yaşıyorum diye demiyorum ama, aklı olan buraya isteyerek, bilinçli olarak gelmez. O zamanlar küçüktük tabi karşı çıkamadık, gitmeyelim diyemedik. El mahkum taşındık geldik bok varmış gibi. Harbiden de bok varmış sevgili sözlük. Bok gibiymiş. Şimdi de gitmek için yırtınıyorum. inşallah herkes kurtulur.
Adı Denizli. Ama deniz filan yok. Baştan kayıp. Baştan yalan dolan.
zafer gazoz'un menşei, havası temiz, insanları güzel şehir. aydın'a 1, izmir'e 3 saat kadar mesafededir. ama buralara gidip gitmemek size kalmış tabi. ben olsam bi yere ayrılmam.
istanbulda "organik" diye satılan besinlerin rastgele daha iyisinin pazardan alındığı, tarıma elverişli, insanları sıcak, şöforleri acemi, meşhur olduğu hakiki denizli horozunun çok nadir olduğu, kızları güzel ve az(sokağa çıkmıyolardı, artık avmlerde fink atıyolar), tozu bol olan, trafikte telefon açınca polisin yanınızda bitiverip "kapat o telefonu" diyebildiği, dolmuşların ayakta yolcu alamadığı ve durak dışında duramadığı, yeni trafik düzenlemesiyle trafiğinin içine edilmiş olan memleketim. yemek kültürü yok denilmiş, denizli kebabı denizlinin meşhur şeylerinden biridir, beğenmeyeni allah çarpar.
