intihar etseydi yaşaması için tek bir nedeninin bile kalmayacağını düşünüyordu. Adam 17 yaşında nihilizm üzerinde okumalar yapmaya başlamış 22 yaşında ise ümitsizliğin doruklarinda kitabını yazmıştır. Kitap insanın hayatını nasıl da değiştiriyor. Okumayan çoğu insanın mutluluğu ve kendini kitaplara veren bir adamın mutsuzlugu ilginçtir. Gerçi cioran'nin ki mutsuzluk değildi kendini düşünce dünyasına hapsetmis gibiydi istediği yaşam biçimi buydu belki de.
"Bütün hınçlar içimizde pusuya yatan şeylerden doğar; birbirimize kavuşamadık, bu yüzden başkalarını asla affetmiyoruz."
"Başkasına kıymamak için her birimiz kendimize mutsuzluğu seçeriz. Mutsuz olmak, mutsuz etmekten bin kat daha iyidir."
Pessoa ile kendime en yakın gördüğüm yazarlardan biridir.
"Acaba?" Ya takılı kalan kimse intihar edemez. Istediği kadar nihilist olsun. Cioran'ın da içinde yer eden acabaları vardı. Birer yaşama emaresi bunlar.
Edit: ayrıca her düşünür, yazar birilerine benzer ve etkilenir.schopenhauer'dan bin yıl önce el-kindî yazmış üzüntü tasniflerini, kurtulma yollarını.
(bkz: üzüntüden kurtulma yolları)
Benzerlikler, esinlenme, akraba düşünceler bunlar hep var. Tüm bunları taklit diye yaftalamak işin kolayına kaçmaktan öteye gitmez. Sıfırdan fikir ortaya koymak için çok fazla başa sarmak gerekiyor.
Çünkü hayat kadar ölümden de nefref ediyordu. Ona göre yaşamının bir anlamı yoktu ve intihar etme düşüncesi de midesini bulandırıyordu. Esas dram ölmek değil doğmak diyen bir adamın intihara direnmeside güzel...
Kendisini intihardan alıkoyan esasında intihar fikriydi. Kendini istediğin zaman öldürebilirsin; Zor ve sancılı durumlarda intihar ederek bundan kurtulabilmenin düşüncesiyle, bunun rahatlığıyla yaşadı. Yanılmıyorsam Nietzsche gibi önemli diğer varoluşçu filozoflar da bu konuda benzer bir yaklaşımı benimsedi.
çünkü demiş ki "intihar fikri olmasa çoktan kendimi öldürürdüm". yani fikir yetiyormuş. yazmak da bir nevi erteleyerek intihar etmekmiş, bir kitap ertelenmiş intihardır diye gezinmiş. her seferinde kendini öldürmeye değmez çünkü her zaman çok geç kalırsın demiş. neden intihar etmiyorum? çünkü ölümden de hayattan da aynı derecede nefret ediyorum diye paris sokaklarında sabahlara kadar yürümüş. alzheimer olunca eşi simone ile birlikte intihar planı yapmışlar da hastalık yetişmiş, unutkan unutkan ben cioran mıydım artık diye diye ölmüş.
be kodumun patates kafalısı bak zorla konuşturuyorsun insanı. intihar etmeyeceksen niye bu kadar bıdı bıdı yapıyorsun? götünü yiyim ayağı. herkes gibi bi işe girip yuvanı kurup siktir olup gideceğine oturmuş felsefe yapıyor, uykusuzluktan şikayet edip duruyor. ben seni böyle bilmezdim doğrusu, insanların duygularıyla bu şekilde oynamak hiç yakışmadı sana, çok üzdün ve incittin beni.
Neden etsin cioran kimseyi intihara da sürüklemedi ki.
Yeterince karamsar biri intiharı ölene kadar erteleyebilir. Hiçbir zaman hayal kırıklığına uğrayacak kadar umutlu olamamış bir insan hangi anı intihar etmeye değer görebilir?
“Ümitsizliğe talim eden ve kendini kabullenen cesetleriz. Kendimize rağmen hayatta kalırız ve yalnızca yararsız bir formaliteyi yerine getirmek için ölürüz. Sanki hayatımız ondan kurtulacağımız anı ileri atmamıza bağlıymış gibi.”
Diyor çürümenin kitabı’nda.
Ümitsizliğin olmadığı kesin olarak istediği an kullanabileceği ona verilmiş tek bir hak var “çıkış bileti”.
Ezeli mağlup’ta söylüyor ümitsizlikten korunmuş bir hareket intihar:
"hayatımızda ümitsizlikten masun ve makul tek harekettir; hayatımızı bitirmenin elimizde olması."
Böyle düşünen biri intihar etmez. Ama yaşlılıktan ölürken hafızası yok olmaya başlamışken bileti elinde tutarak da gitmek istememesi kullanmak istemesi sonra başaramaması da çok makul ve mantıklı geliyor bana.
Rahat bırak yani şu adamı.
