kesinlikle bilgisizlik değildir. bunun üzerine şiir bile yazarım.
ne haberi var bu dünyadan geçen onca hayatın bugünden yani yaşamadılar mı diyeceğiz, saçma, peki ya biz, sözde yaşayanlar verdik mi hayatın hakkını çok biliyoruz ya sözde ama özde ne kadar uğraştık gökte olmayan galaksilerin peşinde.
bebekken mutluydum ben, ağlıyordum kaybettiğim kardeşlerime bu hiç olmadı zafer haykırışı ve sonra ölene kadar yaşadım en karanlık çağımı, sürekli bildiğimi sandığımları yuttum bedenimi ve ölünce öğrendim cehalet bilmemek değildi asla, arada kalmaktı.
Okula gitmek değil okulda eğitim yok , kitap okumalı düşünmeli ve sorgulamalı mantık yürüterek ve öğrenerek çözüm bulmalı bilgiyi bilgeleştirmeli ve sanata motive olmalı o zaman görür tüm gerçekleri eğitim içimizde başkası veremez.
milletimizin hiç kurtulamadığı virüstür.
tek başına cehalet değildir bu körlüğü yaratan.
ahlak ve bağnazlık da cehaleti körükler. bilgiye ulaşmanın bu kadar kolay olduğu bir zamanda keşke bu kadar olmasa dediğimiz şeydir.
umudu tüketir, hayalleri baltalar cehalet.
mallığı doğurur. düşünememeyi getirir. kim ne derse kabulünüz olur.
Daha az yanılgıya sebep olur.
Cehalet ile de olsa oturmuş bir dünya yapısı vardır. Bunu aşabilmiş insanlar tüm mantıklarına ve zekalarına rağmen çoğu konuda diğer insanlar gibi net ve kararlı olamazlar.
Cehalet kitap okurken ne okuyorsun sorusundan sonra neden okuyorsun demektir.
bunu diyen kişi büyük ihtimal cin ali serisinden sonra kitap okumadı ancak ders kitabı o da zoraki.
özellikle çalışma hayatında sıkça karşılaşılan sorun.
bir fabrikada çalışıyorsanız işçi kesim, bir şirkette müşteri temsilcisi iseniz müşteriler ve daha bir çok ortamda gözlenen insan tipi. çok var bu memlekette.
3 aydır maaşlarını alamayan bir fabrikada çalışan arkadaşımın babasına geçen gün bursa'da oyak renault ve tofaş işçilerinin başlattığı eylemden bahsettim, verdiği tepki "amk çocukları her ay maaşlarını alıp günde 8 saat çalışırlar hala isyan ederler" oldu.
oysa benim amacım "bak işçiler haklarını arıyor bir haksızlıkla karşı karşıya kaldıklarında seslerini yükseltebiliyor"u anlatabilmekti...
eski çalıştığım fabrikanın depo bölümünde depo sorumlusuyken depocuların sürekli kendilerini benimle bir tutup "biz koli taşırken sen neden gelmiyorsun koli taşımaya" diye sormalarını direkt es geçiyorum zaten. kaldı ki üstlerine vazife olmayan ekstra bir iş yaparken bile aynı tavırda olmaları sıkıntı. kendileri cahil diye herkesi öyle sanmaları enteresan.
şimdi de henüz başladığım işte müşteri ilişkileri yardımcısı pozisyonundayım ve günde en az 60-70 insanla iletişim halindeyim. ülke insanı ya çoktan vazgeçmiş bir şeylerden ya da gerçekten cahil olduğu için mutlu.
okumak, hakkını savunmak, haddini bilmek vs... bunları yapamıyorsak insanım diyebilir miyiz?
