özellikle çalışma hayatında sıkça karşılaşılan sorun.
bir fabrikada çalışıyorsanız işçi kesim, bir şirkette müşteri temsilcisi iseniz müşteriler ve daha bir çok ortamda gözlenen insan tipi. çok var bu memlekette.
3 aydır maaşlarını alamayan bir fabrikada çalışan arkadaşımın babasına geçen gün bursa'da oyak renault ve tofaş işçilerinin başlattığı eylemden bahsettim, verdiği tepki "amk çocukları her ay maaşlarını alıp günde 8 saat çalışırlar hala isyan ederler" oldu.
oysa benim amacım "bak işçiler haklarını arıyor bir haksızlıkla karşı karşıya kaldıklarında seslerini yükseltebiliyor"u anlatabilmekti...
eski çalıştığım fabrikanın depo bölümünde depo sorumlusuyken depocuların sürekli kendilerini benimle bir tutup "biz koli taşırken sen neden gelmiyorsun koli taşımaya" diye sormalarını direkt es geçiyorum zaten. kaldı ki üstlerine vazife olmayan ekstra bir iş yaparken bile aynı tavırda olmaları sıkıntı. kendileri cahil diye herkesi öyle sanmaları enteresan.
şimdi de henüz başladığım işte müşteri ilişkileri yardımcısı pozisyonundayım ve günde en az 60-70 insanla iletişim halindeyim. ülke insanı ya çoktan vazgeçmiş bir şeylerden ya da gerçekten cahil olduğu için mutlu.
okumak, hakkını savunmak, haddini bilmek vs... bunları yapamıyorsak insanım diyebilir miyiz?
