hayatımda ilk evlilik teklifimi aldıgım yer.
17 yasındaydım. ilk sevgilimle bulusmustuk. bi seyler yiyip kahve icmiştik. sokakta birden yere coktu:
-senin gibi dört dörtlük bir kızı hak etmek icin bilmedigim harika bi sey yapmıs olmalıyım. sen pırlantasın. hayatımın kadınısın. benimle evlenir misin?
-eveeet!
kalbim kütü kütü atıyor ama. ve yüzük taktı bana;)
Bir lokantasında yemek yerken arka masama bir çift oturdu. Sağlarında araplar, sollarında ruslar vardı. Çiftin erkek üyesi: “ bak arapça ve rusça birbirine karışıyor “ dedi. Güzel bir nitelemeydi. Beyoğlu renklidir.
istanbul'un kültür lokomotifi ilçesi. istanbul'un en eski yerleşimlerinden ve ilk belediyesi. konut yoğunluğundan fazla boş alan ve arsası olmayan ilçe.
1960-70 li yıllarda insanlar husisi olarak fiyakalı giyinip husisi olarak özellikle hafta sonları gezmeye giderlermiş oraya. '' beyoğluna çıkalım'' mış adı...
yanındaki kadına sarılıp yürümek ayıp kaçar-mış o dönem.
''sen kendine mi güvenmiyorsun kaçıracaklar diye, yoksa yanındakine mi güvenmiyorsun kaçacak diye'' gibisinden..
gayrimüslüm komşularımızdan da hep benzeri şeyler duymuştum. sarılarak yürümek abes olurmuş... koluna takıp yürünürmüş yanındaki hanımla!
o zamanların rajonu öyleymiş. şimdiki beyoğlunun kritiğini yapan o insanlar katiyen oradan geçmiyorlardı bile.
galatasarayda 20 sene ikamet eden biri olarak şimdiki durumu hakkında yorum yapmıyorum.
Türk göremedim bugün doğru dürüst. Hafta sonu akşamları da mı böyle yoksa hafta içi diye mi? Bolca ortadoğulu turist veya yerli, avrupalı turistler vs. Yiyenler de gezenler de. Hep mi böyle vaziyet artık o civarda?
