hani kişinin ölünce değerini anlarsınız ya, işte yavaş yavaş anlıyorum. artık 7/24 şarkılarını dinleyip vefa borcumu ödemeye çalışıyorum. ne demeli ki; gene sen yaşasaydın da, yeter ki ben dinlemeseydim seni...
hani birisi ölünce değeri anlaşılır,o ara çok popüler olur sonra unutulup gider.aradan 2 yıl geçti ama kimse unutmadı seni,unutamazda.o sıcacık gülüşün,sürmeli bakışların herkesin içine öyle işlemişki nasıl bi sevgi ektin milyonların gönlüne anlamak güç.herkesede nasip olmaz.sen değeri sonradan anlaşılanlardan değilsin neyseki.her neyse ölümünü zaten hiç kabullenmedik.şarkılarında,sözlerinde,kalplerde,sevgilerde yaşamaya hep devam ettin böylede sürüp gidicek.yinede seni çok özledik karadenizin hırçın dalgası...bize oralardan gülümsemeye devam et...
doğum günün kutlu olsun. aynı zamanda tam 2 yıl önce bugün bizi yıkan haberini aldık ve ardından bitmek tükenmek bilmeyen bir asır gibi geçen o 5 gün... ama yine de iyiki doğdun, iyi ki seni tanıdık. her ne kadar bazıları unutulduğunu sansa da binlerce kişi için bu 5 gün yas günü ve binlerce kişi hergün senin için dua etmeye devam ediyor. tek bi gülümsemesiyle, o sıcacık sevgi dolu bakışıyla bile milyonların gönlünü fethetmiş, bu kadar sevgi seline boğulan bi insana nasıl öldü denebilir ki. bu milyonlar seni sevgiyle beslemeye devam edecek ve bu gücüde şarkılarından, sesinden alacağız. birbirimize olan hasretimizi artık böyle gidereceğiz belkide. hiç ölmedin zaten bizim için. rahat uyu, kalbimizdesin ve hep öyle kalacaksın...
edit: ulan hadi ota boka eksi veriyosunuzda buna eksi verenler niye eksi veriyolar acaba kendileride biliyolarmı. bugün tüm barışseverler için olduğu gibi benim içinde özel bir gün ve içimden gelenleri yazdım sadece. lütfen biraz saygı.
neden bir klip çekmedi ya da piyasaya sürmedi bilmiyorum ama bu adamın gözlerin diye aşmış bir şarkısı vardı, dizisinde kullanılan. hayatını kaybettiği gece de bu şarkıyı dinliyordum ve göz yaşlarımı tutamamıştım. gerçekten çok yazık oldu. huzur içinde yatsın...
ölmek dışında kayda değer herhangi sanatsal çalışması olmamış rahmetli ünlü. bir insan öldü diye bu kadar sevilir mi yahu? bazen hayretler içinde izliyorum. ama memleketimdeki genç kız profili ortadayken böyle şeyler düşünmemem lazım aslında.
zamansız gidişler ardında birşey bırakmadıktan sonra anlamsızdır. barış akarsu ardında sevgi seli bıraktı. böyle bi gidiş nasıl anlamsız olabilirki. yüreğimize ektiğin barış sevgisi hergün biraz daha yeşerecek senin sesinle. rahat uyu amasranın hırçın dalgası, değil 2 yıl 1000 yıl geçsede hep bizimlesin...
intihar eden, erken giden hep zamanı durdurur. bir resim olarak kalır, göçe karışır gider. ama bir ipucu var bu noktada: yok etmek en kötüsünü bile zarar ziyan, dengeye aykırı; bırak yaşasın ne yapacaksa yapsın yoksa sen olursun sorumlu: eksik kalandan ondan geriye. *
barış ve barış gibiler ölüm ve yüzlerinin oluşturduğu tezat resimle; aslında hepimizin kendi ölüm resmini sokuyor gözümüze. ne ise artık o resimde ölüm bizim için. ondan bu kadar iç burkuyor. *
bartınlı sevdiğim kız sayesinde dinleme fırsatı bulduğum , aynı kızın beni terkedip gittiği gün bu dünyadan göçüp giden beni iki türlü yalnızlığa sürükleyen güzel gözlü şarkıcı. *
hala daha resimlerine bakamadığım güzel gözlü adam.
ben hiç ölüm yaşamadım sözlük. babaannem de, dedelerim de ben çok küçükken bırakmışlar nefes alıp vermeyi. öyle ki, ne onlara ait bir fotoğraf var hafızamda, ne de kimselere anlatabileceğim anılarım. annem-babamdan öğrendiklerimle tanırım onları. benim anılarımı onlar bana anlatırlar. bazen "keşke babaannen yaşaydı" der annem. "şimdi şu ocağın başında oturur, kim bilir ne yemekler yapardı.". "işte o zaman 130 kilo olurdum" deyip geçiştiririm. onlar benim ne kadar üzüldüğümü fark etmezler. ama ben, marketlerde ufacık bir kız çocuğunun elinden tutan o yaşlıyı ne zaman görsem, o kız yerinde olmak isterim, utanarak. arkamı dönüp, her ağlayacak oluğumda gözlerimden önce akan burnumu silerim.
konuya dönecek olursak sözlük; gidişine üzülebileceği en yakınlarını erken yaşta uğurlayan biri olarak, günlerce ağladım bu adam için. sanki kendi abim, dayım, amcam, arkadaşım ordaymış gibi. o kadar çok dua ettim ki... bir kaç izleyici kazanmak uğruna haince, ve hatta kahpece hastanesinin önüne pusuya yatsın diye aç kurtlarını gönderen televizyon kanallarını aylarca izlemedim.
o günlerce deli gibi ağladığım adamın gidişinin 2. yılını gazete hatırlattı bana. sağ sütundan onu tüm unutanlara çatan bir adam hatırlattı. insanoğlu unutmadan devam edemezdi heralde yoluna. zamanla o kanalları bile izlemeye başladım; ama hala daha resimlerine bakamadım.
yapacak daha çok daha şeyi varken keşke gitmeseydi dediğim; ama şu an bulunduğu yerin bu çamura batmış dünyadan daha güzel olduğuna inandığım, belki de koca dedeme, babaanneme, kadri dedeme, daha bir kaç aylıkken diğer tarafa geçmiş ediz dayıma, bir-iki hafta önce aramızdan ayrılan doğan amcama şarkılar söyleyen adam. eğer bir şekilde, okuyabiliyorsa bu yazıyı; sevdiklerime çok iyi bak, olur mu?
not: ben hiç derinden yaralayan bir ölüm yaşamadım sözlük. dilerim ki, allah'ım da yaşatmasın.
aklıma geldikçe kalbimin sızlaması nedeniyle 2 yıldır şarkılarını dinleyemediğim, kliplerini izleyemediğim güzel insandır.
önce barış sonra michael jackson.. iyiler sahneyi çok erken terkediyor.
