Düşünmemeye çalıştığım insan, idolüm, kahramanım.
Çok ilginç geliyor herkes aynı şeyi yaşıyor sanıyorsun. Ben babamın şu anda var olması için varımı yoğumu verirdim. Kimisi de hiç olmamasını istiyor. Baba olmak biyolojik bir eylem değil gerçekten. Herkes baba olamıyor.
bana "anneni kaybettik" dediklerinde biraz ağladım sızladım yanına girdim öpüp kokladım çıktım
ertesi gün "babanı da kaybettik" dediklerinde dünya başıma yıkıldı sanki bütün kemiklerimi kırdılar öyle bi acı hissettim, yanına girdim bütün gece soğuk göğsünde yattım sabah zorla aldılar beni yanından ve sonrası yok, kendime geldiğimde iki gün geçmişti.
sanki çok çok önemli bir şeymiş gibi okulun ilk gününde öğretmenin bütün sınıfa tek tek mesleğini sorduğu aile bireyi. insanın o yaşta gerçeği söylemeye dili varmadığı için dikkat çekmeyecek basit bir meslek uyduruyor hayali babaya.
Bugünlerde sürekli babamı rüyamda görüyorum. Siyah deri ceketli ve gayet genç bir yaştayken. Saçı bıyığı gayet kapkara hatta. Sonra kapıdan çıkıp gidiyor. Rüyalarım hep çıkar da... umarım yanılıyorumdur. 1 ay içinde yanına gideceğim inşallah. Şu an sağlık durumu gayet iyi inşallah bir şey olmaz.
Seni benden alanları unutmadım baba... senin canına kastedip eceline sebep olanlarla oturup kalkan orospu ruhlu akrabalarımı da unutmadım. Hikaye sen kara toprağa girdiğinde başladı aslında. Şimdi olan biten her şeyi bir yerlerden izliyorsun biliyorum. izle baba, hikâyenin finali bence muhteşem olacak.
Babamın olmaması, ben doğduktan sonra vefat etmesi değil de insanlarla insanca ilişki kuramamak acıtır içimi . Ben de onlar gibi kız erkek bir sürü arkadaş sahibi olabilirdim. Ama olmadım.
Yemek yemiyor musun babam çok zayıflamışsın. O nedir sakalındakiler ne de çok yaşlanmışsın. Neden çevren de kimse yok, 30 yıllık arkadaşların nerede? Yoksa onları da mı çaldım. Onlara da mı seni rezil ettim? Ondan mı yüzüne bakacak arkadaşın kalmadı baba. Ne ettin ki bize bu kadar? Ne yaptın da bu karşılığı buldun? Neydi ne? Neydi okutup büyüttüğün evlatlarını sana düşman edebilecek hata.
Seni çok özledim be baba. Ah be babam, bunların hepsinin sorumlusu benim. Sabahlara kadar ağlarım sessiz sessiz, kimse bilmez derdim ne? Senden öğrendim baba kimseye açmayacaksın derdini, gizlini. Ama bunu da öğrenememişim...
Sen benim yıllarca gizlimi rezilligimi saklarken, ben yapmadım baba. Çünkü ben şerefsizim. Çünkü ben asiyim. Yaşamayı hak etmiyorum sana cehennem ettiğim bu dünya da. Zindan olsun bana bu Dünya. Azap olsun, keder dolsun her gecem, huzurla bir nefes almak haram olsun. Haram olsun yüzümde açacak küçücük bir tebessüm. Ben sana bu dünya yi cehennem ettim ya, benim de yerim cehennemin dibi olsun.
Simdi cok uzaklarda.. Bazen fazlasiyla kiziyoruz, kiziyorsunuz ona ama yas ilerledikce ne kadar hakli oldugunu anladiginiz insan. Kiymetini bilin derim
Alakası yok ancak izlediğim bir çin filminde, oyuncunun "baba" demesiyle türk mü la bu kafasına girmiştim. Tabi değildi, çincede de aynı türkçedeki gibi baba deniliyormuş. Hoş.
Benim babam çok serserice yaşadı hayatını. hep "benden baba olmazdı ben nasıl çocuk yaptım hayret "deyip dururdu zaten. Bir örnek verirsem herkesin gözünde canlanır bence babam.
bir gün yine gece yarısı gelmiş eve annem zavallım çemkiriyor :
a : .... allah bilir ot falan diyorlar ya öyle şeyler de içiyorsundur. o arkadaşlarının hiç biri sağlam ayakkabı değil. zaten öyle olsalar karıları başlarından atmazdı.
b : bazen içiyorlar ama ben içmiyorum. ben sigarayı bile içerken ıslattığım için bulaşmıyorum hiç. onlar aralarında dönüyor çünkü. islatırım ayıp olur.
Bazen özlense de özlememek gerektiğinden hiç varolmamış gibi davranılması gereken kişi.
Özlersen ağlarsın,
Özlersen kızgınlıkların özlemini geçer,
Özlersen yapılanlar gelir aklına.
Daha çok da yapılmayanlar.
Özlersen ağlarsın.
Ağlamamak lazım hayat kısa.
