güçlü olmasına gerek yoktur. öyle dağ gibi durmasına da gerek yoktur. yıllarca çalışmıştır, sırtı kamburdur, olsun. değil mi ki çocukları gülsün içten, kahkahalara boğulsun, ufacık bir başarıları olsun, yeter evin direğini güçlü tutmaya... her zaman var olsundur, "hasta olsundur, konuşmasındır; ama hep orada olsundur..."
"şu yaşıma gelmeme rağmen hala sana yaranmak içindir her yaptığım yaşattığın onca çirkinliğe rağmen. sen mi çok kötüsün ben mi çok salağım. hala açıp ağzımı tek kelimemi yükseltemiyorum sana.
sen ki varken yok olmayı seçendin, ne oldu da birden en kıymetlin beni seçtin. giderken tek defa hatırladın mı ki şimdi gecelerce unutamıyosun?"
ben küçükken babamın gözlerinde alayla karışık bir hüzün vardı dünyaya karşı. niçin hüzünlendiğini hiç bilmediğim gibi dünyayla niçin alay ettiğini zaman zaman anladım.
kocaman bir el, uzun bir boy, geniş omuzlu esmer bir adam. ne kadar da yakışıklıydı ben küçükken babam...
ne sorsam bilirdi, ne söylesem yapardı. küçücük dünyamda bana kendime güvenmeyi öğreten kocaman bir adam, babam... kendime güvenmem için hiçbir zaman sözleriyle bir ders vermedi. onun bana davranışı beni, kendi içimde yüceltti. söylediklerimi dinler, fikirlerime dikkat eder; o her şeyi bilen adam sanki her şeyi ben biliyormuşum gibi davranırdı. kendimi hep büyük sandım bu yüzden.. küçücük bir bedenin içine sığmaz olan ruhum da o zamanlarda kanatlanmaya başlamıştı zaten.
baba kelimesi babam dediğim zaman anlamlandı hep. isteklerimi hiç gözardı etmeyen küçücük dünyamı yaptıklarıyla büyütendi.
hiç haketmediği şeyleri yaptım babama. o kadar çok güven aşılamıştı ki bana, ben onun oluruna ihtiyaçsız bir güçtüm artık...
sonra caydım gücümden... yine babamı dinlemeye başladım. şimdi ise onu ne kadar çok sevdiğimi ona bu kadar çok kızarken anladım. hayata karşı niçin o alaycı gözlerle baktığını, hayatın ona yaptıklarını gördükten sonra öğrendim.
herkese yardım elini uzatan babam, hep hayatla limoniydi. kime iyilik ettiyse nankörlüktü aldığı cevabı... bunun için alaycı gözlerle bakıyordu, hayatın kendisine ettiği eziyeti kaldırabilmek için...
baba kelimesi babam dediğim zaman anlamlandı hep...
Arada doğum gibi mucizevî bir bağ olmadığı için her daim sevgisini evlatlarının gözüne soka soka göstermek zorunda olan ve çocuklarının da bu sevgiden emin olmak için her yolu onun üzerinde deneyeceği kişidir.
interneti kullanmayı, kullanabilmeyi çok isteyen insandır baba. facebooku var ilkokul arkadaşlarını, önceki çalıştığı yerdeki arkadaşlarını ekliyor mutlu oluyor benim babam. en sonunda beni de ekledi. el mecbur kabul ettim. fotoğraflarıma "çok yakışıklı çıkmışsın be oğlum" yazdı. yorum yapamamasını sağladım.
en sonunda bana "yorum yazmak istiyorum, yazamıyorum oğlum facebook'umda virüs var sanırım" diye mesaj atmış. başka bir fotoğrafımı da paylaşmış profilinde.
dağ gibi adam,
bir dağ eyilir mi bir insanı öpmek ve kucaklamak için? bir dağ insan sarıldı mı duyarsın dağın yamacındaki her ağacaın, her derenin, her çiçeğin kımıltısını, canlılığını...
erken yaşlarda kaybetmek her zaman üstünüzde, diğer yaşlara göre daha fazla etki bırakacaktır. güçlü baba faktörünün aileyi yalnız bırakışı ve sizin evdeki erkek rolünü alabilmenizin imkansız olduğu, buna rağmen bunun farkında olmanız ise çok daha acı. yani yapmanız gerekeni biliyorsunuz fakat bunun için elinizden bir şey gelmiyor. acı verici.
dün bir kez daha rüyamda gördüm. yine sadece vücut olarak. genç yaşlarda kaybedişin, zaten kaybetmiş olmaktan daha bir kötü yanı da bu. arta kalan baba faktörü yerini bir silüete bırakıyor yavaş yavaş. vücut kalıyor, sadece bir varlık, bir cisim olarak. zora düştüğümde yine bir kez daha rüyamda gördüm seni. bu sefer bir rüya olduğunu bilerek. hayal olduğunun farkına vararak gördüm seni. sabah uyandığımda öncekilere nazaran daha az üzüleceğim bir durumda.
- neden yapmadın?
dedin,
+ nasıl yapayım?
dedim.
yine kafamdaki soru işaretleri askıda kaldı. işte bir kez daha yokluğunu kendi yüzüme vuruyordum. ve bunu ben kendime yapıyorum. yaşım kaç olursa/olacaksa olsun senin yokluğunu kendi yüzüme vurmaya devam edeceğim. senin olmadığını hala kendime yediremiyorum. camdan yağmuru izlediğim o günkü telefonun sesini duymadım farz ediyorum.
kendisi oruç tutarken pek yaklaşılmasını tavsiye etmediğim kişi; özellikle iftara yakın saatlerse, her şey bir kıvılcıma dönüşebilir nazarında, dikkat etmek lazım.
bazen sadece ölümleriyle değil, yaşarkenki davranışlarıyla da eksikliklere sebep olan kişilerdir.
herkes der ya hani ''evleniceğim adam babam gibi olmalı..'' diye. oldum olası bu cümleyi kurabilmeye özenmişimdir. çünkü benim evleneceğim adam babama zerre benzemeyecek. babama benzeyen bi adamla evlenmem çünkü ben. çünkü eş olarak eksik kalırım hep. çocuklarım gerçek bi babadan yoksun kalırlar. babamı çok seviyorum. ama sadece babam olduğu için, ona alıştığım için. babalık yaptığından değil, bana arkadaş olduğundan hiç değil. beni sevdiğinden değil. sadece adı baba diye seviyorum işte.
çık lan karşıma!
ben 3-4 yaşımda falanım. babam şark hizmetini verirken baya uzak kalmışız. o zaman görüşmesi de zor, pahalı. uzun zaman olmuş görmemişim. tabi özlüyosun. en nihayetinde baba. yüzünü bile hayal meyal hatırlıyosun. bugün hala anlatır babam. telefon klübesinin ahizesine bakmışım ben. karanlık falan oralar, babamı telefonun içinde sanıp "çık lan ordan, çıksana lan!" demişim. şu an dünyada arkamda olduğunu bildiğim tek insan. ona o kadar çok şey borçluyum ki...
babam!
seni ne kadar özlediğimi hiç kimse tahmin bile edemez, şu an sana duyduğum özlemi hayatta bugüne kadar kimseye kadar duymadım. ilk önce babalar günüm ilk kez sensiz geçti ben yinede geldim baş ucuna dualar ettim, toprağını elledim. şimdi yakında bayram geliyor ama ne fark eder ki sen yoksan eğer. her zaman beni gördüğünü izlediğini düşünüyorum öyle değilse bile öyle olmasını isiyorum. hiç bir zaman sana seni seviyorum demedim ama seninde bildiğine eminim ki ben hep seni çok sevdim baba. zaman zaman kavga etsek bile haksız yere bana bağırsan bile seni her zaman sevdim baba. tekrar kavuşacağımız günü sabırsızlıkla bekliyorum canım babam.
dünya üzerinde annelerle beraber en çok değer verilmesi gereken kimse. sağlığında kıymetleri bilinmeli, kaybetmek nasıl bir duygu bilmiyorum -allah gecinden versin - ama mutlu olmadıklarını hissetmek bile insanın bütün bir haftasını al üst edebiliyor.
