ev baklavası konusunda uzman bünyedir.
hatta o kadar uzmandır ki bütün torunları bayramda dizinin dibinden ayrılmaz.
biz o kadar söyledik baklavacı aç diye ama o dinlemedi. baklavacı hacı babanın önündedir benim için anneanne baklavası.
itiraf ediyorum cocukken aynayı tavana dogru tutup evın ıcınde gezınmekten buyuk keyif duyardım.
Oraya buraya carpar, avizelerin ustunden atlayarak gectıgımı dusunur, sacma sapan zıplar gulerdım. Anneannem bakar bakar ,bu cocuk alem ,nerden aklına gelıyor boyle seyler derdi kendıne has gülüşüyle,bense cok eglenırdım ..
O koca ev (ki kucukken evler sokaklar cok cok daha buyuk gelıyor ınsana ) daha büyürdü gozumde .
Kendimi eglendırmenın yollarını bulurdum her daim, kalabalıklar ıcınde hep tek hep yek durumum buyusemde hıc degısmedı hep bir tutam yalnızlık .
Kalabalıklarsa hep oldu hayatımda , benı sevenler benımse cok deger verdıklerım..
iyi ki varsınız, bazılarınız erken gıttı ama olsun..Ben yıne cocuk olur ,yururum kendımce tavanda, benım dengemı bozmayıp sadece gulumseyın yeter . (onun yaptıgı gıbı)
ufakken onu ziyarete gittiğimde anneannem hep benım ıstedıgım yemekleri yapardı. en cokta havalı makarnası guzeldı. havalı sıfatını ben uygun gormustum. sımdıkı makarnaların tadına hıc benzemezdı. sadece benım kullanmak ıstedıgım cıcek desenlı mika olana koyar ve bende afiyetle yerdim. salça rengıne burunurdu tabagım.
evide anneanne kokardı. kapıyı bana açar açmaz guduğum gelmiş dediği an o koku burnuma gelırdı. guduk bir sevgi göstergesiydı anladıgım kadarıyla.ne zaman elını tutup markete gıtsek gozlerımın tum cikolataları suzdugunu gorur ve o zamanların dokunulmaz ürünü olan kinder yumurtadan 3 er 5 er alır, cıkolata ya bulasacak agzıma dokunmasını sağlardı.sınıfımı başarı ile geçtiğim için bana bisiklette almıstı anneannem. hemde vitesli. küçük mahallemde asla benzerine rastlamadıgım cinsten. artık ufak değilim ve anneannemi hala ziyaret ediyorum. onu sadece gökyüzüne baktıgımda görebiliyorum. makarnayı eskisi kadar sevmiyorum. dedemi ziyaret ettiğim her 1-2 saatlik zaman dilimlerinde o kokuyu alamıyorum. kırmızı ojeli küçük kadın, seni çok özlüyorum..
küçük ayaklı, küçük boylu ve uzun yüzüne yaraşır uzunlukta bir burnu olan, gözlerinin altındaki sekiz çizginin sekiz çocuğunun izini taşıdığını düşünen, açık cezaevi mahkumu!
gidişinin ardından; acaba gençliğinde nasıldı, hayalleri var mıydı, diye düşündüren... okuması ve yazması olmayan, ilaç saatinin geldiğini saatte üstüne çizik atılmış sayılardan anlayan bu kadın, nasıl bakıyordu dünyaya, ne kadarını görebiliyordu? merak ediyor muydu dünyayı ve dünyasının sınırı nerde bitiyordu?
kendisini tavlamak için kadın kılığına girerek evin bacasından girmeye çalışanların kaçını yüzü kızararak anlatabilecek artık? yetmiş yaşında bir kadının çizgilerle dolu yüzüne nasıl allar basabilir o yaşta? yaşamının özeti nedir?
ziyaretine kırk yılda bir gelenlere sitem etmeyerek tersine sanki bir daha hiç görmeyecekmiş gibi koklaya koklaya defalarca öpen sonra da 'açtım şimdi doydum' diyebilen can, nasıl da dayanabildi dört saat boyunca acil servis kapısında beklemeye? nihayet bir sedyeye kavuşmuşken...
fazla mı rahattı sedye acil servis kapısındaki bekleyişin ardından? o yüzden mi bıraktı direnmeyi?
asla onunla aynı dilde konuşarak saatlerce sohbet edememiş, edemeyecek olan bir torunun anneannesi... geç kalınmış olsa da yeni bir dil öğrenme sebebi... onun izlerini taşıdığını düşünmenin verdiği sevincin yerine izlere ihanet etmeme çabası...
çift anne* gücüne sahip olan kadındır.
yaşı ilerledikçe çocuklaşır, nazlanır; ondandır ki daha sık aramak gerekir ama ben bugün anneannemi aramayı unuttum. dün de aklımdaydı oysa, ondan önceki gün de; ve hatta tam hatırlayamıyorum ama ondan bir önceki gün bile başlamış olabilir bu. yeni gün başladı sabah ararım diyorum; yeni unutmalara gebe dakikaların hesabını tutmaya devam ederken. birden büyükbabam geliyor aklıma, big babol almak için utanarak para istediğim küçük çocuk hallerim. herkes o zamana taşınıyor anneannem sayesinde; hepimiz daha da gençleşiyoruz ve onlar bile toylaşıyorlar basamaklar 60'ı çoktan geçmiş olsa da. torun olmak aklıma düşüyor. ne garip kelime diyorum, kim bilir ne zamandan beri, kendimi torun hissetmiyorum.
pazarda kadın iç çamaşırını demirden bi çembere geçirip teşhir eden satıcıya, bunları niye böyle asıyosunuz diye kızan kişidir.. * adam da - bunları teşhir ediyoruz teyze diye cevap vermiş, ananem de biz zaten burda çamaşir satılığını biliyoruz. asmanıza gerek yok, ayıp diye cevap vermiştir.. *
KENDiNE MUNHASIR, YAPTIKLARIYLA ASLA UNUTULMAYACAK, ANNE DENEN TARiFSiZ VARLIĞI HER ANLAMDA VAREDEN VE BÜNYEMiZE SALAN, ELi ÖPÜLESi, EŞSiZ HANIMEFENDi.
siz küçükken sizinle banyoya giren, sizinle uyuyan, size mis gibi yemekler yapıp güzel elbiseler diken, hep sizin iyiliğinizi düşünen, bazen anneden bile üstün olabilen, sizinle gülüp sizinle ağlayan, sizin, onun evinden gitmenizle hüngür hüngür ağlayıp içinizi parçalayan dünyanın en güzel tonton kadınlarıdır.
Çocukken üzdüğüm için kendisine mektup yazdığım kişi. Namaz kıldığı vakit özür mektubunu yazıp seccadesinin yanına bırakmıştım. 5 dakika sonra da içeriden kahkaha sesi gelmişti, anlamıştım ki beni affetmiş. Tabii yazdığım mektubun komikliğinden bahsetmiyorum bile.
duble annedir. tontondurlar, insan öpmeye doyamaz şekeri çikolatayı lokumu severler. hiç şüphe yoktur ki torunlarını torunlarının anne babası kadar severler. ama nedense torunlar için hep hüzün kaynağı olmuşlardır. çünkü yalıdırlar... ondan her an ayrılabileceğimiz korkusunu devamlı yaşarız. hata rüyalarımıza girer uyanınca yanına koşarız. onlar bir tanedir bir tane.
hacettepeye muayene geldiğinde bizde kalmış, evi temizleyim derken yerde gördüğü çarşafın üstünde arapça yazı yazdığı için dua eşliğinde televizyonun üstüne koymuş biricik kadın; dedemin eşi. *
o hayat doluluğuyla, yaşama sevinciyle böyle bir hastalığı ona hiç yakıştıramadığımız, yenmek için hep mücadele ettiği hastalığına 57 gün önce yenilmiş olan bitanem. hastalığının son evrelerinin sonuçlarından ötürü hayatta yaşamaktan hep korktuğu şeyler başına geldiği günden sonra gözlerini görmeye, kulaklarını duymaya, aklını algılara kapatan, 3 gün sadece öyle, hareketsizce bilinçsizce yatan ve bir cuma sabaha karşı, bayram sabahı gözlerini ebediyen bu kiralık hayata kapatan gül kokulum... oysa sen öyle olmadan daha 2 gün önce arkadaşım gelmişti hani seninle oturmaya, çay içip börekler yemiştik, sen süslenip saçlarını taramıştın. "ben göremem ama birbirinizi hep sevin, sayın canlarım benim çok mutlu olun" demiştin ya hani, "ay ananee niye göremicekmişsin deme öyle" demiştim hani bende... nasıl inanayım şimdi gittiğine? dipdibe geçen bunca zamandan sonra, gittiğinden yana geçen 57 günden sonra daha hala onsuz ne yapacağımı idrak edemediğim, yaz kış tatilde veya okul açıkken bize kim gelecek, biz kime gideceğiz, kiminle fasülye ayıklarken birden televizyonda çalan oynak şarkıyla göbek atmaya başlayacağız, kim bana eski günleri anlatıp kahkahalara boğacak ben her gece kime süt ısıtıp yatağına götürücem, sabahları bana kim ekmek lokumu yapıcak diye daha sürüyle bi ton düşünüyorum. düşünüyorum ama hiçbişey bulamıyorum. kokunu özlediğim, sarılmayı deli gibi öpmeyi, birlikte uyumayı, şarkılar söyleyip göbek atmayı, sohbet etmeyi, televizyondakilerin dedikodusunu yapmayı özlediğim yerine kimsenin konulamadığı.
gideceği fikrine hiç alışamadığım, gözlerimin önünde her gün biraz daha başka dünyaların ellerinden tutarken hiç bir şey yapamadığımız, yaptıklarımızın sonuç vermediği, daha şimdiden çok özlediğim, onsuz ne yapacağımı bilemediğim...
canım kuzucuğum gökyüzünden bana bakıyorsun ve yine oturdun o bilgisayarın başına diyorsun, hep derdin ya; "bırak o bilgisayarın gel iki muhabbet edelim oğlum" ben eşşek oğlun dinlemedi, 31 ekimin sabahının yedisinde göçüp gittin bu dünyadan, hep derdin çıkarın beni bu hastaneden diye biz çıkaramadık, kendin aslanlar gibi çıktın anneanne, merak etme fatma talim'in yaptıklarını her yerde anlatacağım yüksek sesle, iki devlet iki ihtilal ve iki dünya savaşı gördün sen bir emekli maaşı ile üç torununu okuttun, cennet kokulu kuzucum benim yetmedi yetirdin, giymedin giydirdin, allahım sesimi duyuyorsan yalvarıyorum sana al onu en güzel cennet bahçene o bize cenneti bu dünyada yaşattı sen onu ahirette yanlız bırakma, seni çok seviyorum anneanne ruhun şad olsun.
