çocukken, çalışan bir anneye sahiptim.
anneannem beni evin arka bahçesine her seferinde kandırıp götürür, döndüğümde ise annem her seferinde gitmiş olurdu...
ilk olarak bir ağlıyorsunuz, sonra gün içinde kafanız dağılıyor
çocuksunuz lan işte, çizgi film, o bu derken akşam oluyor ve anneniz geliyor...
bunu niye anlattım derseniz; aradan 18 yıl geçti, ben koca adam oldum 24 yaşına geldim, annem yaşlandı ve emeklilik için son senesi artık.
sabah yüzümü yıkarken, yine 18 yıldır olduğu gibi aynı saatte kalktı.
hazırlandı ve ben çıkıyorum dedi...
bu sefer ağlamadım tabi ama bu eski anı aklıma nerden geldiyse geldi, önce yüzümü kuruladım havluyla, sonra pencereyi açtım gidişini izledim...
zaman çok acımasız lan...
hayatımda sevdiğim tek kadın. zaten hayatta başka hiç onun kadar ya da onun çeyreği kadar sevdiğim bir insan yok. ki zaten beni onun kadar seven, iki günde bir sesimi duymasa merak eden yok. minnettarlığım ona ebedi.
bazen düşünüyorumda annem her fani gibi elbet bir gün ölücek. benden önce olur da ben bunu yaşarsam ne yaparım? insan bu acıyı nasıl kaldırabilir? ne yapar da bu acı geçer?
ben anne kuzusuyum. ben annemsiz yapamam. hayatımın ilk günden bu yana hep yanımda oldu. bana hem anne hem baba oldu. o tuttuğu için ellerimden yürüdüm, koşabildim. yemedi yedirdi derler ya, annem onu gerçekten yaptı.
şimdi bir kadın hayatıma giricek ve annemden değerli olucak öyle mi? imkansız. evleniceğim kıza evlilik teklifi yaparsam eğer ardından ceyhun yılmazın sevdiğim ikinci kadınsın sen şiirini okuyacağım. okuyacağım ki bilsin hayatımın tek ve en sevilen kadını olamıyacağını.
değişik manyak genlerimin yarısını aldığım varlık. yıllarca çok kötü bir ilişkimiz oldu, ama son 1 senedir inanılmaz iyiyiz. anneyle iyi olmak muhteşem hissettiriyor. özledim, bodruma yanına geldim sevgilimle beraber iki hafta önce. bir iki gün kalırım diyordum, hala buradayız. * akşam hep beraber bir de babamın kuzeni ve eniştemle cafe&bar tarzı, kumsalda bi mekana gittik. annem müslüman ve başını örtüyor, hepimiz içki içtik, o latte içti.** bi de bunun esprisini yapmıyor mu, yerim onu : sizin ayakta durcak haliniz kalmadı bee ben de olmasam arabayı kim kullancak. * en çok hoşuma giden ise şu oldu, 500 küsür lira hesabımız vardı. sevgili kişisi çıkardı 250 lira koydu, teyzemle* annem ödettirmediler. eniştem de takılıyo ona oğlum patron bizde karılar, bak ben hiç elimi cebime atıyo muyum, biz işçiyiz onlar patron dükkanlar onların bırak ödesinler, diye. velhasılı kelam benim annem bitanedir. ailem bitanedir. hepsi, iyi ki varlar.
O kadındır ki benim en sevdigim Barcelona t-shirtimi toz bezi yapan..
Odamda alt yapımı hazirlamisim ustune okuyup kayit yapiyorum, paaat daliyor odaya..
- Oglum biz teyzenlere gidiyoruz Tamam mi?
Lan odaklanmisim parçaya, kafa salliyorum. Bi daha..
- tamam mi ogluum?
Stop! Anne tamam kafa salliyorum iste.
Yok ama yetmez cevabi alcak o.
Neyse bir daha bastan alıyorum, 2 dakika sonra tekrar geliyor.
- disari cikican mi sen gece?
Ben devam ediyorum tabi muzige.
- cikcan mi gecee?
Stop! Anne bilmiyorum su an cikarsam haber veririm.
- camlari kapat, anahtarini al cok gec gelme mumkunse tek gel.
Anne ne olur izin ver bitireyim su kaydı olur mu..
Biz gidiyoruz, hadi hoscakaall..
Kaydin irzina geçtiğin icin tesekkurler anne, opuyorum dikkatli gidin.
Anadır bir diğer değişle, Anadolu tabiriyle. Ana deyince daha bir bağrı yanık oluyor, anlamlı oluyor. Garip anam, çilekeş anam triplerine giresi geliyor insanın.
soğuk kış günlerinde evine gittiğinizde toprak kapta sütlacini yediğimiz insandır. Düşüp ayağınızı masaya vurdugunuzda masayı dovermis gibi yapan kadındır. Bazen kötü zamanlarınizda altınları bozup bunlarla borcunu kaparsın diyen kadındır. kisacasi candir. Hayatınızı dengede tutan nice değerli mücevherinizdir.ne anlatsak boştur anneler hostur.
düşünüyorumda bu hayatta bir çok insanı seviyorum. ama en çok annemi. En çok! hiç kimse ondan değerli olamaz bende.
babasız büyüdüm ben. o yüzden yarı babamdır kendileri. anlıcağınız iki kişilik yer kaplıyor bende. gerçi layığı kadar sevmiyorum ama olsun. annem mazur görür beni.
evlenicem heralde. belki çoluk çocuğada karışıcam. niyetim var. kısır değilsem tabi. annem benle yaşıcak evlensem bile. benle evlenen annemlede evlenicek. belki dublex bir evde altlı üstlü. ama annem bana seslendiğinde her zaman duymalıyım. hakkını ödeyemem onun.
annemi kaybetmek düşüncesi bile insanı tarumar etmeye yetiyor. bir insan annesiz ne yapabilirki. tamam onsuzda yaşanır ancak ne biliyim evin duvarları olmaması gibi bir şey bu veya tuğlaları. 50 yaşına gelsemde bu duygu değişmicek eminim. ceygun yılmaz'ın "sevdiğim ikinci kadınsın sen" şiirini bilirmisiniz sevgili yazarlar. bilmiyorsanız şimdi hemen açıp okuyun. evleniceğim kıza ben o şiiri okucam. okucam ki bilsin. anlasın.
bu bayram annemden uzaktayım. iyi olduğunu bilmek yetiyor biraz. tabi anneme iyi bayramlar dediğimde "oyyy annesinin kuzusu" diyerek sarılmasını özlemiyor değilim.
anne... bu kelimeye bir çok şekilde tanımlarsın ama hiç biri hissettirmez. bazı kelimeler anlamsızdır veya manası kelimeye sığmaz.
çocukları arasında ayrım da yapabilecek varlık. böyle olduğunda kardeşler arasına nifak tohumları sokabilirler. çocukları arasında dengeli davrananları takdir edilesidir.
kendisi temizlik takıntılı bir anne olsa bile bebeğinin ayaklarını yüzüne gözüne süre süre öper. o bebek tuvalete mi girdi, balkona mı çıktı, nerede gezdi umurunda değildir. anne budur.
