çocukken, çalışan bir anneye sahiptim.
anneannem beni evin arka bahçesine her seferinde kandırıp götürür, döndüğümde ise annem her seferinde gitmiş olurdu...
ilk olarak bir ağlıyorsunuz, sonra gün içinde kafanız dağılıyor
çocuksunuz lan işte, çizgi film, o bu derken akşam oluyor ve anneniz geliyor...
bunu niye anlattım derseniz; aradan 18 yıl geçti, ben koca adam oldum 24 yaşına geldim, annem yaşlandı ve emeklilik için son senesi artık.
sabah yüzümü yıkarken, yine 18 yıldır olduğu gibi aynı saatte kalktı.
hazırlandı ve ben çıkıyorum dedi...
bu sefer ağlamadım tabi ama bu eski anı aklıma nerden geldiyse geldi, önce yüzümü kuruladım havluyla, sonra pencereyi açtım gidişini izledim...
zaman çok acımasız lan...
