en güzel durum olan şiirin bile yazılamadığı, aciz kaldığı, onun gücü ve sevgisi altında ezildiği, silikleştiği yüce duygunun temsilidir anne. hayatta ben en çok babamı sevdim diye şiir yazan şair atilla ilhana ; neden annenize şiir yazmadınız sorusuna verdiği cevap her şeyi özetler niteliktedir:annemi (anneme şiir) yazacak kadar şair olmadım...
biliyor musun istanbul'dayım. biliyor musun kendi ülkemize vizeyle giriyorum. biliyor musun izmir'e şu 3 saat içinde gelebilecek olmama rağmen gelmiyorum. beni evden atarken hatırladığım suratını gözümün önüne getirmeye çalışıp sana daha fazla öfkelenmek istiyorum. peki neden ağlıyorum anne? ya da hiç serkan burada olsaydı diyor musun anne? sana ne kadar sarılmak istediğimi ve kokunu içime çekmek istediğimi hiç söylemedim ve muhtemelen duyamayacaksın. acaba türk vatandaşlığımın nüfustan düşürüldüğü gün bir evrak almak için nüfus dairesine gittiğinde ne hissettin. öldüğü mü düşünmüş olmalısın muhtemel. ölmedim, ölmeyeceğim ve yarın iki sokak ötene gelip seni uzaktan izleyeceğim. gece kapına hediye bırakacağım. sadece "biricik anneme" yazacak üstünde. sırf kendini mutsuz hissetmen için. intikamım olacak. senden, babamdan, abimden... ve söz veriyorum anne, çocuklarıma sizin yaptığınız muamelenin onda biri kadar kötü davranmayacağım...
NE GÜZEL KADINSIN SEN
Ben açken hiç tok yatmadın
Yüzme bilmiyordun Ve boğulma pahasına
Ben biliyim diye çok uğraştın
Hatırlar mısın körüklü otobüs yeni çıkmıştı
Her Cuma okuldan sonra
Yalnızca gözlerimi açık bırakacak şekilde Sarıp sarmalardın beni Teyzeme giderdik Yeniköy'e...
Sürekli sus derdin bana
Bütün otobüs kahkahalarla bana gülerken
Sen olmadan ayakta duramadığım yıllarda Ne güzel de tutardın bir elinle göbeğimden
Diğer elinle sırtımdan..
Bulaşıktan buruşmuş ellerin mis kokardı
Konuşamasam da ne dediğimi bir tek sen anlardın
Biliyor musun anneciğim?
Bıraksan bir gün ellerini hala düşerim belki
inanmayacaksın ama....
Bu hayatta artık tay tay duramıyorum çünkü
" Iyi ki Varsin Anneciğim ''
Anneniz hâlâ sağ ise onu arayın. Yanına gidin. Evliyseniz, eviniz ayrıysa bazen annenizin evinde uyuyun. Sizin orada olduğunuzu bilsin. Yastığınızı alıp odasında yere uzanın. Koltuğa uzanın, yanına oturun. Ayaklarını öpün. Duasını alın. Fırsat bu fırsat. Bir daha bulamayabilirsiniz. Belki yarın kapıya geldiğinizde, onu bulamayacaksınız. işte o zaman koklamak isteseniz de, dokunmak isteseniz de, öpmek isteseniz de yapamazsınız. Ulaşamazsınız. Erişemezsiniz.
belli bir yaştan sonra birlikte geçinmesi zor insan. her zaman çok değerli. sabah, birarada geçinemediğimizi anlamış olsa gerek ki beni evden siktiretti. gitmedim bende. gider miyim. bir daha eve sokmaz. önce sınırsız özgürlük verip 20 küsür yıl bekledikten sonra geri istemek haksızlık. bunu her defasında söylüyorum ama faydasız. şimdi tripli, bayramdan bayrama gelmeme ancak razı oldu ama aydan aya'da anlaşacağımızı düşünüyorum. böylesi herkes için daha iyi olucak. anne'nin kıymeti bilinmeli dostlar.
