sittin tane ankaralı yazar var. neden şöyle toplanıp bir zirve yapmıyoruz. pavyon olur, sakarya caddesi olur. ciğerci apo bile olur. bir el atın la. bunaldık.
edit: gelirim diyenler mesaj atsınlar, tarih belirleyip başlık açalım. işim olmazsa söz ben de geleceğim.
Ve ilginç bir şekilde tanıdığım bu şehirli insanların nedeyse tamamı bana hayatta en uzak kişiler.
Ve neredeyse dedim çünkü tanıdığım Ankaralıların neredeyse tamamı bana çok uzak tipler olmasına rağmen çok çok küçük bir kısmı da kendini acaip geliştirmiş ve diğerlerinin tam tersi olarak bana çok yakın gelen kişiler.
ankaraya sıkıcı diyenler hayatlarında bir defa çankırı caddesinde, cebecide, maltepede pavyona gitmişler mi çok merak ediyorum? bir insan evladı ankarada pavyona, tombalaya gidip eğlenmedim diyorsa ölsün amk.
ikinci memleketim. Kızılaya inmeyi, cebecide pavyon çıkışı düz yürüyemeyen adamları izlemeyi, yerlerdeki escort kartlarını, kar yağarken açan güneşini, kurtuluş parkında bellediğim bankı, kuğulu'da her sabah beslediğim sevimli varlıkları, tunalı'nın yer altı sahaflarını, akşam pazarlarını.. Kısaca çok özledim be. Bulunduğum yerden her gün 12yi 5 geçe ankara' ya kalkan trenin sesini duyduğumda içim cız eder. Ah Ankara..
