her 5 araçtan 4ünün taksi olması,sabah 8 ile akşam 6 saatlerinde güvenpark dolmuş duraklarında " limit-bekleyen insan sayısının> sonsuza gitmesi ", yerli halkının çoğunun kro olması, bütün yatırımların alışveriş merkezleri açmaktan ibaret olması, bikaç haftada size yapılcak yeni bişey bırakmaması,aslında herkesin ve herşeyin hemen hemen aynı olması sebebleriyle tahammülleri zorlayan, sıkan, boğan, bırakıp kaçılası
ama tez vakitte yine de geri dönülesi nevi şahsına münhasır şehir...
edit: sokaklarında ve zamanında kaybolurken deil de,tam da bırakıp gitmek zorunda kaldığında sevilen,gözüne vazgeçilmez görünen şehir.
öğrenciliğimin 5yılının tüm tatlı, ekşi ,acı tatları onunla olduğundandır heralde, çabucak özlenmeye başlanmış şehir..
bu şehri sevmeyenlerin de vardır muhakkak haklı olduğu yerler diyorum; ama bu bok atma, ankara'nın en çok istanbul'a dönüşünü severim, yok ankara'nın en güzel yeri aşti ve esenboğa falan diyenlere cidden anlam veremiyorum ve soruyorum onlara: hiç sevdiceğinizle kuğulu'da kuğuları izleyip kuşlara simit attınız mı ya da hiç seymenlerde sabah yürüyüşü yaptınız mı? peki atakule'nin tepesine çıkıp ankara'ya hiç tepeden baktınız mı; ama en önemlisi hiç bu şehri sevmeyi denediniz mi?
Bir yerden sonra bağımlılık yapan şehir tatilde bile geri döndüğün zaman sıkıntıdan gebereceğini bildiğin halde dönmek istersin aslında koskocaman bir evdir ankara.
üniversite yıllarını geçirebileceğin en güzel şehir. herkese soğuk ve gri bir şehir olarak görünür. kimseler sevmez ankara'yı. halbuki kıymetini anlamak için orda yaşamak hatta öğrenci olmak gerekir.
her an devletin üst kademesinden birini görebileceğiniz şehirdir. hele ki sünnet konvoyu tarzı bir oluşum görürseniz şaşırmamalısınız bu çok önemli birinin geldiğini gösterir. oraya yoğunlaşmayın çünkü arabanın camları siyah bir maddeyle kaplanmıştır içeriyi göstermez...
izmir'den geldiyseniz her izmirli gibi deniz ararsınız, pek tabi bulamazsınız.
insanlarda sıcaklık ararsınız, o da yoktur. burda herkes birbirine küs gibi hareket eder.
kızları acayip dayanıklıdır, ankara soğuğunda mini etek giyebilecek kadar soğuk havaya alışmış insanlardır.
şiveleri oldukça kabadır. ( la, bebe... )
eğer devlet daireleriyle işiniz varsa bu şehir güzel gelir, yoksa beş para etmez...
özlenen şehir. uzun yoldan gelindiğinde (batıdan geliniyorsa) önce polatlı karşılar sizi ardından çayyolunun villalarını görürsünüz, hemen sonra gordion alışveriş merkezinin iğrenç mimarisi size hoşgeldin der. ve en sonunda aştiye giriş yapılır. otobüsten indiğinizde o şehrin kokusunu içinize çekmek ayrı bir rahatlatır insanı. sonra ankaraya binip evinize doğru yol alırsınız. benim güzel şehrimin güzel insanları... haftaiçiyse eğer işiniz biraz daha zordur. metrodaki tıklım tıklım kalabalığı bile özlemişsinizdir lakin o kadar da değil!!! yine de yorar adamı. ve sonunda evinizdesinizdir. dedim ya özlenen şehir. memur kenti. denizi olsaymış daha güzel olurmuş şeklindeki yerli turist laflarına kulak asılmaması gereken şehir. çocukluğumun en güzel anılarının hala yaşandıkları yerde durduğu şehir. kızılayı, bahçelisi, tunalısı, ve hatta ulusuyla özlenen şehir...
pek çok medeniyete beşiklik edişiyle bilinen, bu bakımdan medeniyetlerin başkenti de denebilecek; verimli topraklarıyla pek çok meyve sebzenin (güdül domatesi, ataş dutu, havuç, salatalık...) ve de hayvan türlerinin (ankara kıl keçisi, angora tavşanı) yetiştiği, oyun havalarıyla ve sanatçılarıyla ünlü (bkz: güdüllü ergün) başkentimiz.
tarih 19 ocak oldu. daha 1 gr kar yağmadı ankara'ya. hasret ve özlemle bekliyoruz.
işin ilginci yakında ağaçlar çiçek açacak bu gidişte. dün tam bir bahar havası vardı. dışarı çıktığınızda içiniz biraz olsun ısınıyordu. o derece yani. *
