sanatı ideolojiden ayırmanın anlamsızlığını bir kez daha ortaya koymuştur. zira kişinin sanatını yaratan o ideolojidir. yoksa bir şafak türküsü,eylüle isyan gibi,adı bahtiyar vb. nasıl ortaya çıkmıştır
düşünce suçlusudur. oysa bu ülkede hapishaneden çıkıp milletvekili olan ve dokunulmazlık hakkı kazanmış kişilerin yanında ezikliği de vardır. hatta o kadar masumdur ki düşünceleri kundaktaki bebek(!) tan farksızdır. masum bir kişidir. bazen hayrına gruplar, örgütler için konser veriri falan.
pkkya vermiş olduğu destek ortaya çıkana kadar şarkılarıyla beni benden geçiren süper bi sanatçıydı benim için. hem bu vatanın ekmeğini yiyeceksin, hem de 30000 insanımızın şehit olmasına ve 3-4 katı kadar da insanımızın kan ağlamasına neden olan bu orospu çocuklarını destekleyeceksin. bu nasıl bi kalleşlik, bu nasıl bi soysuzluktur. o yüzden gözümde zerre kadar değeri kalmamıştır. o yüzden günahım kadar sevmem. o yüzden diyorum ki; ölmüş de olsa yedi sülalesinde kim var kim yok alayının amına koyıyım.*
bugün türkiye cumhuriyeti başbakanı tarafından saygıyla anılmış kişi. başı aşkla, başı polisle, başı sistemle, başı ideolojiyle, başı özgürlükle, başı ekmeğiyle belada olan herkesin sevgisine bi dönem nail olan sanatçı.
bu adamı ne zaman duysam, aklıma serdar ortaç gelir.
10 yıl önce "ben kürtçe şarkı söyleyeceğim, kürtçe klip çekeceğim" demek, kafana çatal bıçak yağmasıydı. arkandan sahneye çıkılıp 10.yıl marşı söylenmesiydi.
şimdilerde kürtçe kanal açılmış, kürtçe şarkı söylemek "barış" demek olmuş. ne yani, 10 yıl önce yapmak suçtuda şimdi mi değil? kürtler değişti mi? pkk değişti mi? değişen ne? bakış açısı mı? evet sadece bakış açısı, gerikalan herşey aynı.
bana çok dokunan bir sözü vardır.
"Ölürsem hayatımda istediğim bir tek şey var, bir tek şey. asla bu ülkeyi sevmiyor demesinler asla. yani çünkü ben bu ülkeyi Edirne'den Ardahan'a kadar çok sevdim"
1999'da Almanya Münih'te abdullah öcalan posteri altında binlerce pkk yanlısına konser veren ve kürdüz biz şarkısında barışı özledik sözlerini değiştirerek 'o dostu özledik' ve devamında defalarca 'apoyu özledik' diyen bir adamdır vatan hainidir.
türkiye'nin en büyük sanatçılarından biridir. resmi söylemin aksine bir beyanda bulunduğu için linç edilmiştir. onu linç eden güruhtaki insanların kalitesi ortadayken, "ahmet kaya, hain miydi?" tartışması çok gereksizdir. o, hain değildi. ona çatal fırlatanlardan, daha doğru bir ifadeyle, düşünceleri için böyle bir yolu seçenlerden kat be kat yurt aşığı, yurtseverdi.
pek bilinmeyen bir özelliği de çok iyi keman çalmasıdır. ben görmedim duymadım ama eşi gülten hanım bir kaç röportajda bahsetmişti bu konudan.
şimdi ibo'nun veya müslüm'ün keman çaldığını getiriyorum gözümün önüne, pek gerçekçi gelmiyor. aynı kategoriye sokulan ahmet kaya ya yakışıyor nedense. şarkılarında luis aragon'dan, şeyh bedreddin'den, karl marx'dan bahseder. zengin bir kültürdür ahmet kaya, artık toprak olmuş o kocaman gövdesinden ayrı tutulacak bir şeydir aslında.
kimden yana olduğu muamma olarak öldüğünü düşündüğüm şarkıcı. bir videosunda "vallahi apoyu özledik" diye şarkı söylüyordu, bir videosunda da "ben bu ülkeyi edirne'den ardahan'a çok sevdim" diyordu. soru işaretleriyle gitti.
ah be ahmet abi.42 be abi daha 42 nereye böyle? bogazımda dügümlenen o tarif edileyemen acı her gecen gün icimizde daha da büyüyor biliyormusun? o sabah akşam dinleyipte her seferinde ayni hazı aldıgım müziginle baglandım sana.magrur bakışlarınla,cocuksu gülüşünle sevdik seni.seni cok üzdüler cok kırdılar biliyorum.hicbirini unutmadık.ne asker kacaklarını ne şerefsiz playboyları.icinde hicbirşey kalmasın.kendini bizlere izah etmek zorunda degilsin. ben kürt olmasam bile senin yaşadıklarını çok iyi anlıyabiliyorum.bizleri gönül koymadıgını biliyorum.bak artık herşey degişti.degil kürtce şarkı söylemek şimdi kürtce bir kanalımız var.Onlar daglardan iniyor artık.zaman gecti bir cok şeyi degiştirdik.ama en acısıda seni geri getirememek biliyor musun?
en güzel dinletisi, ağladıkça üzerine yaptığı ünlü konuşmadır.
--spoiler--
...biz ülkeyi bölmek için değil, birleştirmek için vardık. bunu anlamakda güçlük çektiler...
...ben onların, o medyanın üzerime oynadığı oyunun farkındayım, bunlar soğuk savaş stratejileri, onların o kirli savaşını, o stratejilerini ben bozarım, onların oyununu bozarım, daha önce de bozdum, gene bozarım, gene de bozacağım...
...ulusal kültürden bahsettik bahsettik, kültürel kimlikten bahsettik, onlar bunu nüfus cüzdanı anladılar, bu kadar acayip ve tuhaf insanlar, ne yapayım yani...
--spoiler--
Hakkaten ya. dokuz sene olmuş bile demek ki. Yarın (16 Kasım) inanmak istemediğimiz ölümünün üzerinden 9 yıl geçmiş olacak. Kürtçe şarkı söylemek istediği için ya da söylediği için kovulan ve adı konmamış sürgününde ölen sanatçı Ahmet Kaya. 9 yıl önce kafasına çatal bıçak atanlar neredeler acaba şimdi? Devlet kürtçe tv kanalı açmış, Bir çok sanatçı konserlerinde kürtçe şarkı söylüyor. Söylesinler tabi, buna muhalefet edecek değilim. Peki o zaman Ahmet Kaya'ya yapılan bu samimiyetsizliğin sebebi neydi. Sanki aradan 9 değil 90 sene geçti. Bugün kürtçe şarkı söyleyerek açılıma destek veren sanatçılar o zaman destek verselerdi keşke ona. Ahmet Kaya'nın o zamanki çıkışından sonra başına gelenler için aklıma gelen tek deyiş vakitsiz öten horozu keserler'dir. Şimdi olsa daha bir baştacı yapılırdı.
ideolojisini bir kenara bırakırsak iyi adamdı Ahmet Kaya. Bir insanı sevmek için yeterli değil midir iyi insan olmak ? Sokakta gördüğü aç bir insana üzerinden çıkarıp pardesüsünü veren bir adamdı. Hatta Yusuf Hayaloğlu da ayıp olmasın diye "ben de biraz para vereyim" dediğinde "ben pardesünün cebine bıraktım biraz, elden versek belki de almazdı" demiştir. Sıcacık bir anı işte. Günümüzde açlıktan ölen gazilerimizi görünce devletin yapamadığını yapmış bir adam işte sonuçta. Askerde iken de belliydi çizgisi Ahmet Kaya'nın. Protest şarkıcı. Ama şu var ki askerliğim sırasında, güneydoğu da bir taburun kantininde Ahmet Kaya'nın çoğu kaseti satılmaktaydı. Kimsenin itirazı yoktu. Ama ibrahim Tatlıses'in kasetleri yasaktı. Varın gerisini siz anlayın.
Hayatınızın belli bir döneminde içiniz onun söylediği şarkılardan birisiyle daha cız etmemişte acırım halinize. Müzik evrenseldir. Çünkü kime hitap ederse etsin aşk aynı aşktır, ayrılık aynı ayrılık, hasret ve özlem de aynıdır. Kaldı ki bir çok şarkısı da ünlü şairlerimizin eserlerindendir. An gelir gibi, hasretinden prangalar eskittim gibi. Sebahattin Ali, Yılmaz Odabaşı, Nazım Hikmet, Ahmet Arif, Attila ilhan, Mehmet Akif ersoy, Karacaoğlan, Hasan Hüseyin, Enver Gökçe, Orhan Veli, Ataol Behramoğlu, Nevzat Çelik, Ülkü Tamer, Nihat Behram, Fazıl Hüsnü Dağlarca gibi şairlerin eserlerini şarkılarında kullanmıştır. Bu açıdan bakınca en çok şairler ve şiirler üzülmüş olmalı onun yitişine.
Fazla söze gerek yok. Bunca zaman içimizi cız ettirdiği için, durup birdenbire kendimize getirdiği için, kendi kendimize kaldığımızda en yakın arkadaşımız hatta iç sesimiz olduğu için huzur içinde yatmasını diliyorum. Bunca insanın içine sıcak bir şeyler akıtan birinin huzur içinde yattığına da eminim.
Uyandım seni düşündüm
Birdenbire duvar birdenbire geceyarısı
yanyana geçen geceler unutulup gider mi
Acılar birden biter mi?
Suya hasret çöllerde beyaz güller biter mi
Dikenler göğü deler mi?
Şu kahpe dünya seni bana düşman eder mi
Dostluklar birden biter mi?
Ne sen bulutsun ne de ben yağmur
Ne sen mağrur ne de ben mağrur
Sen miydin o yalnızlığım mıydı yoksa?
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
yalnız kederli yalnızlığımız da sıralı sırasız
Derin bir ah çektim
dayanmaz gönlüm hasretine
son nefesimden geçersin
yağmaz gözüm ellerine
Yazdıklarımdan çok daha az
Lüzumundan fazla beyaz
varlığın anlaşılmaz
Tevekkül içinde görkemli sakalı
ve iğreti parkasıyla
Gizlediği macerasıyla
Bir acaip adam yaşardı.
9 yıl önce bugün aramızdan ayrılmış özlenen insan. öldüğünde 43 yaşında olduğuna inanmak neredeyse imkansız. son fotoğrafları 50-55 yaşında gösteriyor. gece uyumadan önce eşine, kızlarının müzik dinlerken taktığı kulaklıkla uyuyup uyumadığını soruyor. sonra kalkıp kızının kulaklıklarını çıkartıyor. tekrar odasına dönüyor. son konuşması bu oluyor. sabah saat 6 sıralarında muhtemelen banyoya gitmek üzere kalkıyor. eşi büyük bir gürültü duyarak uyanıyor. ahmet önce sandalyenin üzerine sonra da yere düşmüş koca gövdesiyle. kızı elinden tutuyor, sürekli babasının kalbini öpüyor. ambulans çağırılıyor ama nafile. ahmet kaya bu, kafasına gitmeyi koymuşsa dönmez artık.
seksenli yıllarda 2000 e doğru dergisine röportaj verirken diyor ki, "Ben kuşlar Allah'ı zikrederken doğmuşum. ondan sesim böyle güzel. kuşluk vakti derler bizim oralarda." ve aynı vakitte aramızdan ayrılıyor. bu muhalif yapısını çok taktir etmişimdir, bilindiği gibi bu dergi ateizmin ateşli savunucusu. ama bildiğini konuşmaktan asla kaçınmıyor ahmet kaya.
ahmet kaya'nın ölümü bence en dramatik sanatçı ölümüdür. davası divana kalmıştır artık. insan olana ya susmak ya da allah rahmet eylesin demek düşer.
