+ vaktiyle zengin bir paşanın dul kalan hanımı kapalıçarşı'da bir şerbetçi gence tutulmuş ve aşkının şiddetinden kara sevdalara düşüp halkın diline takılmıştı. bu uğurda evini barkını bile terk etmişti, malını mülkünü elinden çıkarmıştı. ne kadar malı varsa satıyor, delikanlının elinden şerbet içmeye koşuyordu. çok geçmeden varlık tüükenmiş, artık elinde hiçbir şey kalmamış, ama kalbinde aşkı çoğalmıştı.sonunda hayır shiplerinin verdiğiekmekleri bile götürüp satmaya, gıdasını şerbetten ibaret saymaya başladı. eski bir dostu oona dedi ki:
" a perişan olmuş, a işi gücü dağılmış hatun; şu yaşadığın nedir? anlatsana biraz. "
kadın soru soran eski dostunu tanıdı, kendisini mazur göstermesi ister gibi bir tavır ile cevap verdi:
" yüzlerce dünya dolusu malın mülkün olsa, hepsini bir kase şerbete satmaya aşk derler. aklını verir, aşkı alırsın ve aşkta artık mantık aramazsın! "
- kadın haklı mı üstad?
+ elbette! ... onun söylediğine bakılırsa aşk ateş, akıl da duman gibi kabul edilebilir. aşk geldi mi akıl durmaz, kaçar. hakikatte aşığın akılla bir işi de yoktur zaten. bu yüzden aşka akıllı adam değil, iş eri gerekir, her şeyden hür iş eri. yüz binlerce defa diri bir gönül gerektir aşk için, ta ki aşık bir solukta yüzlerce can feda edebilsin. sonra devam etmiş kadın:
" aşk, o sevgili için tüm dostları feda etttirdi bana, tüm dostlukları terk ettirdi. hatta onu kendi nefsiime bile tercih etmedeyim artık. yani kendimden vazgeçtim; sevgili için olmadayım. yakında veya uzakta sevgiliye uymak, onun arzusuna uygun bulunmaktır emelim. sevgilimin emeli benim emelim oldu. ben sevgiliye hürmetle hizmet etmeyeyim mi, ondan gelen az nimeti çok saymayayım, ona verdiğim çok şeyi az görmeyeyim mi? cefa da gelse nimet bilirim onun için, ayrılık da çeksem aza tutarım."
- "aşk haraketsiz sükun, sükunsuz harakettir." der eski bir bilge. kalp kımıldar ve sevgiliden başka kimseyle sakinleşmezmiş, öyle mi üstadım? sevgilinin hatırası sevenin kalbini istila etmedikçe de adına aşk denilmezmiş. bir tür ateş gibi istila herhalde?
+ evet, hem öyle bir ateş ki, sevgilinin istekleri haricinde her şeyi yakıp götürmeli.
elif şafak'ın ilk basımı mart 2009 olan ve 100.000 adet basılan kitabı.ella,şems,rumi,efendi,çömez,katil ve aziz zahara ile diğerlerinin hikayesi..henüz yeni başlanan,okunmayıp adeta içilen,bittikten sonra susanıp tekrar tekrar içileceğinden emin olunan,içilirken üzerine sürekli bir şeyler yazma isteği uyandıran kitap..
zor bulaşan ve zor geçen bir hastalıktır aşk. anlaşılmazdır... karışıktır... kadınlar ne istediklerini bilemezler erkeklerden yaşamak istedikleri aşklara dair. keza erkeklerde cinsel duygularını tatmin edebilmek için hayvani dürtülerle kadını ele geçirmek ister ve ne tuhaftır ki adına aşk der. tanımlanmak istendikçe tanımsızlaşır aşk. o kadar büyülü, o kadar kutsal ve o kadar ulaşılmaz yapılmıştır ki, insanlar aşkın temelinde sevginin olduğunu unutmuşlar ve uzaklaşmışlar gerçek tanımından. unutulmayacak bir gerçek vardır; her insan ömründe en az bir defa aşık olur ve en az bir defada bu duygunun yaşamında hiç yaşanmadığını söyler ve aşık olduktan sonra bu duyguya küser. çünkü dünyanın her bir köşesi dahil olmak üzere insan yaşamının her hangi bir evresinde mutlu biten bir aşk yoktur. çünkü aşk bir hastalıktır ve gelip geçicidir. aşk kötüdür. aşk acıdır. aşk karanlıktır. içine girilince benliği yitirmek ve başkası olmaya çalışmaktır. peki nedendir bu başkasında kaybolmak isteği. aşk mıdır yoksa bunun adı?
