Çok mutsuz, yalnız veya kasvetli bir dönemden geçiyorsun, hop sana bir arkadaş yolluyor. Hatta bazen yetmiyor iki tane yolluyor.
Çok çaresiz hissediyorsun, bir de bakmışsın ki yanına park eden aracın sahibi derdinin dermanı.
Her zaman olmasa da bazen oluyor böyle şeyler. Kader sana göz kırpıyor. Dehlize düştün ama yürürken sana bir el feneri de benden diyor.
Herkesin hayatında böyle deneyimleri vardır. En şanssız hisseden insanda bile.
Bende de var. Mesela kimseyle konuşmaya yeltenmem ama yeltendiğim kişiyle samimi olurum falan.
Tam bir yıl önce, kendimi yalnız hissettiğim bir anda, kimsenin beni tanımadığı ve kimseyi tanımak istemediğim bir yere ihtiyaç duydum. Bilin bakalım soluğu nerede aldım...
Aradan bir yıl geçti. Yalnızlık hissi yerini karmaşık bir yeniden yapılanma mücadelesine bıraktı. Kimsenin beni tanımaması isteği sanırım hâlâ yerli yerinde duruyor.
Benim kimseyi tanımak istemeyişime gelirsek, burada iki kişiye (hayret) mesaj atmışım ve ikisiyle de arkadaş olmuşum.
Bu konuda hakikaten şanslıyım.
Ama şanslı olmak kadar, o şansı zorlamamak da mühim bence.
Ben alacağımı aldım, o yüzden gidiyorum.
Bazı şeyleri tadında bırakmak gerekiyor ki sonra tadı kaçmasın.
