benim şehrim.
her sabah gözlerimi boğaza karşı açmak benim için bir nimet, sırf bu yüzden şükrediyorum allah'a bana bu şehirde hayat verdiği için.
çok gitmeye çabaladım, bırakıp gidecektim istanbulumu kafama koymuş planlar yapıyordum.
kıskanç bir sevgili gibi bırakmadı beni, bütün planlarımı alt üst etti.
ama bana hiçbir zaman ihanet etmedi, derdimi dinledi gözyaşlarımı sakladı maviliğinde.
ben hep o'na ağladım, derdimi o'na anlattım. "geçecek" diyemedi belki ama boğazının tuzunu yarama ilaç diye bastı.
seviyorum şehrimi, belki insanlar şikayetçi ondan ama ben seviyorum.
başka boğazlar gördüm, başka şehirler, başka denizler...ama hiçbiri istanbul gibi değildi, hiçbiri bu kadar benim olmadı.
