bilmem kaç senedir yaşadığım şehir, sosyal hayatımın en büyük parçası. üniversite öncesi eğitim hayatımın daha farklı olması için istanbulda eğitim görmedim ama üniversiteyi istanbulda okumama hiç bi engel yoktu. okulum bitti, yüksek bitti, çaliştim, hala çalışıyorum. hala çok seviyorum ama nedenini bilemediğim bi isteksizlik var artık içimde bu şehre karşı. ne bağdat caddesinde gezmek, ne boğazda vodka-nar içmek, ne asmalıda bira muhabbet, ne de çengelköyde balık. sıkıldım ben artık. çok büyük stres katiyosun hayatıma, çok çaliştiriyosun,çok kazandırıyosun ama çok yoruyosun. tam emin değilim ama sanırım gitme zamanım yaklaşıyo burdan. tamamen kendi isteğimle, kendi iç huzurumu tamamlamak adına.
güneşli günlerde dışarda kahvaltı etmeyi özleyebilirim gidince. reinayı, 360ı, bebek starbucksı. ama denemek için gidicem, belki tutunamayıp geri dönücem, bilmiyorum ama en azından denemek istiyorum.
bi de yıpransın biraz anılar. daha sakin, daha özgür, daha yalniz kalmak istiyorum.
