her sabah o zil çaldığında kendime soruyorum, bu ses gerçekten öğrenmeyi mi düzenliyor yoksa sadece fabrika vardiyasını mı taklit ediyor diye. çocuklara zaman yönetimini öğretmek istiyorsak bunu bir zille değil, görünür bir saat ve ortak bir takvimle yapabiliriz. zil, düşünen insanı değil itaat eden insanı yetiştirmenin en ucuz aracı gibi geliyor bana. tabii bir de şu var: hiçbir idareci ‘neden zil’ sorusuna üç cümlelik cevap veremiyor, hepsi ‘hep böyleydi’de tıkanıyor.
