Genelde bu insanların bayağı zengin kelime dağarcığı oluyor. Sebeplerinden biri de söyleyecekleri kelimeyi kafalarında önceden tartıp biçmeleri. Mesela anlatmak istediği şeyi karşıdakine tam aktaramayacağını fark edince, hemen alternatif ya da benzer anlamlı kelimeler aramaya başlıyorlar. Böyle olunca da farkında bile olmadan kelime hazneleri zenginleşmiş oluyor.
Bir de bu insanlar konuşurken karşılarındakinin jestine, mimiklerine, nasıl tepki verdiğine çok dikkat ederler. Duygusal zekaları da (emotional intelligence) çoğu insana göre daha gelişmiştir; başkalarının ne hissettiğini rahatça anlayıp ona göre davranabilirler. Genelde rahat rahat takılabildikleri aileleri ve yakın gördükleri 2-3 dostları olur. Onların yanındayken bülbül gibi konuşsalar da başkalarının yanına girince işler bir anda değişir. (Tabii bu durum kişiden kişiye değişir, herkeste birebir aynı olmayabilir.)
Mesela kendimden örnek vereyim: Bazen taksiye binmem gerekiyor. Taksici "Nereye?" diye sorduğunda asıl gideceğim yeri o an söyleyemeyip yakındaki başka bir yerin adını veriyorum. Sonra da gideceğim yere kadar yaya yürümek zorunda kalıyorum. Yani kısacası, o an tek bir kelimeyi takılarak söylemektense kilometrelerce yürümeyi göze alıyorum.
Ama tabii işin sonu hep böyle gitmez, iyi bir şey değil. Korkuların üstüne gitmeden onları aşamazsın zaten. Neyse ki eskisine göre bu tarz durumları artık daha az yaşıyorum.
