galatasaray taraftarı beni bağışlasın ama acı bir gerçektir. galatasaray, şampiyonlar ligi kurulduğundan beri (hatta 1955-1992 arasındaki şampiyon kulüpler kupası dönemi dahil) kupa 1’de her zaman acayip karizmatik, elit ve saygı uyandıran bir ağırlığa sahipti.
50’lerde ve 60’larda taçsız kral metin oktay önderliğinde, 70’lerde özdenak kardeşler ile 80’lerde prekazi’nin o ikonik frikikleriyle, 90’larda hagi, ümit davala ve tugay ile hep bir vizyonu vardı bu takımın. 2000’lerde hagi, jardel, hasan şaş ve niceleriyle avrupa'yı titretirken, daha dün diyebileceğimiz 2010’larda sneijder ve drogba gibi dünya starlarıyla o elit ağırlığını, o "avrupa fatihi" aurasını dibine kadar hissettiriyordu.
ama günümüze bakıyorum; sadece saha içi organizasyonsuzluk, savrukluk değil, tribün ambiyansı bile o eski vizyoner halinden çok uzak. taraftar profilinden tutun da sahadaki duruşa kadar takımda garip bir vizyonsuzluk, hırpani ve varoş bir hava var. koskoca avrupa fatihi genetiği, yerel lig didişmelerinin arasında kaybolup gitmiş gibi duruyor. yazık.
