Bir gün bir tanıdığıma yardım etmek için acı biber kesiyordum, ki ben bu tarz şeylerle pek ilgilenen biri de değildim. Nasıl, neye dolmuşsam artık bunu yaparken unuturum diye düşünüyordum ama baktım ki gözlerim doluyor. Boşluğuma geldi, gözlerimi sileyim dedim. Zaten o ana dek biberin acı olduğunu da bilmiyordum. Hayat ve yaşantılarımız da böyle değil midir? Canını yakana dek acı olduğunu bilmezsin.
Neyse işte, gözümü sileyim derken gözlerim yandı. Yanımdaki kişi de direktifler veriyor yok yıkayalım yok toprak yok o yok bu diye. Evet acıydı ama içimdeki o his daha acıydı sözlük. Saatlerce dinlene dinlene ağladığımı bilirim. Sorana içimdeki değil biberin acısından bahsettim. Toprak toprak diyorlardı ya, o gün toprağa gömseler yine iyi olamazmışım gibi geliyordu. Oysa şimdi o olayın ne ve bana yardım eden kişinin kim olduğuna dair bile bir şey hatırlamıyorum.
Sadece hisler var. Ve bir de acı biber.
