ki tutundukları dala taş değdi mi koloninin geri kalanı da konağını kaybedecekmiş gibi üşüşür. tek başlarına sıradan bir öteki iken kalabalıklaştıkça düşünce savunuculuğunu toplu reflekse dönüştürürler.
örneğin geçen (bkz: gocu)'ya giydirdim, daha mürekkep kurumadan tarikatın köpüşleri etrafımı sardı. biri delikanlıysan yüzüne söyle diye kabardı, öteki gözdağı verdi, bir başkası meseleyi ailevi hakarete kadar taşıdı. oysa eleştiri tek kişilikti, ama bastığım damar belli ki değildi.
da, ben yazdığım fikre muhatap tayin etmiyorum ki. aklımdakini bırakıp geçiyorum. birinin çevrimiçi olmasını bekleyip cümle kuracak olsam sözlük yazarı değil, vardiyalı çağrı merkezi çalışanı olurdum. kaldı ki özelden gayet de almıştım boyunun ölçüsünü.
