insanın gençken kurduğu o büyük ve kusursuz cümlelerin hayatın sertliğine çarpıp dağılması durumudur.
"herkes senin sevgilin" dedikleri o yangın zamanlarında insan sahiden öyle zanneder; başına bir iş gelse bir daha asla kimseyi sevemezsin, kavuşursan da ömrün sadece onun adıyla mühürlenir gibi gelir. ama hayat o kadar şiirsel ilerlemiyor işte. insan büyüdükçe aşkın o süslü adaklardan değil, en çaresiz anında elinin telefona gittiği ilk insandan ibaret olduğunu anlıyor. başına gerçekten bir felaket geldiğinde aklına ilk kim düşüyorsa ve elin titreyerek kimi arıyorsan, aşk tam olarak o kişidir; gerisi sadece güzel havalarda edilen tumturaklı laflardır.
