Albert camus romanı. Bir zamanlar çok etkilemişti beni. Üniversitedeyken okumuştum en az on yıl önce. Bazı cümleler durumlar aklıma gelir hep. Yargıçlar tablosu olayı mesela çok metaforik:
“yargıçlarımı dolaba kilitleyin, teşekkürler.”
Sonra en çok da şu:
“mesele kötü insan olmak değil ama ışığı yitiriyor insan. Sabahları kendini bağışlayan kişinin o kutsal masumluğunu yitirdik biz.”
Eski bir dramayı canlandırmak gibiymiş o zamanlar. insan gerçekten karanlıkta kalınca anlıyor karanlığı.
