ceberut devletin merkezi bir otoriteye duyduğu ihtiyaç ona gizli işgal kuvvetlerince duyulan ihtiyacın bir uzantısı olarak bahşedilen bir otoritedir. gizli işgal derinlik ve yaygınlığını halklar nezdinde görünmez bir biçimde arttırabildiği ölçüde emperyal kuvvetler işgal altındaki ülkeyi vekalet yoluyla yöneten milli görüntülü oligarşik diktanın bir ya da birkaç yapısal unsuruna hareket ve manevra sahalarını genişletme imkanını kendi çıkarları gereği verir. böylelikle pekişen devlet otoritesi yurdun en ücra yerinde dahi örgütsüz ideolojisiz feodal ya da kapitalist iş ilişkileriyle boyun eğmeyi içselleştirmiş geniş halk yığınları gözünde sarsılmaz, yenilmez, güçlü devlet imajını cilalayıp durur. esasen mevcut düzenden memnun olmayan halk böylelikle düzenin değişebileceğine inanmaz, devlete karşı gelmenin sonucundan çekinir hale gelir. bu da kadercilik ve şükürcülüğün gelişmesine, halktan gelen tepkilerin düzenin izin verdiği sınırlar içinde kalmasına neden olur.
devletin en ufak bir kıpırdanmayı kendine beka meselesi yaparak baskı ve zorla ezmesi, meşru bile olsa herhangi bir hak talebini gereksiz bile olsa aşırı güç kullanarak ezip önlemesi kitleler nezdinde kendi gücünü pekiştirmesini sağlamaktadır. yine gizli işgal altındaki ülkenin oligarşik dikta rejimi elinde bulundurdukları basın ve yayım organlarıyla halkların zihinlerine kendini korumak için ne kadar acımasız ve gaddar olabileceğini kültürel propaganda ve ajitasyonla işler. bunun yarattığı korku ve sinme, halkın zihninin bir dışavurumu olarak kendi dilleriyle kendi el ve ayaklarını dolayarak bağlayıp halkı hareketsiz hale getirir.
