kapısını herkese açıp içeride kimseye yeterince yer bırakmayan tip.
herkeste sevilecek bir taraf buluyor, kimseyi uzun süre kötülemiyor, karşısındakinin kusurunu daha söze dökülmeden bağışlayacak bir gerekçe hazırlıyor. dışarıdan bakınca geniş gönüllülük gibi duruyor; biraz kurcalayınca seçiciliğin tamamen rafa kaldırıldığı da anlaşılıyor.
çünkü herkesi sevmek bazen hoşgörünün değil, ayrım yapma zahmetinden kaçmanın başka adı. kime gerçekten hayran olduğunu, kime yalnızca katlandığını, kime de sırf kavga çıkmasın diye “iyi biri” dediğini birbirine karıştırıyorsun.
herkese iyi davranmak güzel meziyet; fakat herkesi sevmek, bazen kalbin değil terazinin bozulduğunu gösterir.
