hayatın sesini kıstığınızda geriye yalnızca kendinizin kaldığı o uzun dönem.
dışarıda dünya aynı hızla dönmeye devam eder; insanlar işe gider, aşık olur, kavga eder, para kazanır, bir yerlere yetişir. siz ise bütün bunları kalın bir camın ardından seyrediyormuşsunuz gibi yaşarsınız. hiçbir şey tam olarak acıtmaz belki, fakat hiçbir şey sevindirmez de. günler birbirinin karbon kopyasına dönüşür.
en sinsi tarafı da budur. büyük bir felaket gibi gelmez her zaman. bazen yalnızca yatağından kalkmak gereksiz bir mesai, telefonu cevaplamak ağır bir görev, yarın ise başlı başına bir yük gibi görünür. hayat küçülür; önce planlar, sonra hevesler, en sonunda da insanın kendisi.
ve bir noktada fark edersin: kaybettiğin şey mutluluk değil yalnızca. hayata verdiğin cevabın kendisi.
