dünyanın henüz senden bir şey istemediği zamanların adı.
kimse sana niyet okumayı öğretmemiştir daha. birinin gülümsemesinde hesap, yardımın içinde karşılık, sevginin arkasında şart aramazsın. söylenene inanır, verilen sözü tutulmuş sayar, iyi niyetin kötüye kullanılabileceğini aklına bile getirmezsin.
sonra hayat küçük küçük terbiyesizleşir. birileri verdiğin değeri tüketir, birileri güvenini kullanır, birileri de senin temiz bıraktığın yere kendi ayıbını bırakıp gider. bir noktadan sonra yalnızca insanları değil, kendi iyi niyetini de sorgulamaya başlarsın.
masumiyet belki de tam burada ölür: kötülüğü gördüğün gün değil, artık iyiliğe de şüpheyle bakmaya başladığın gün.
yine de arada bir, hiçbir şey bilmeyen o eski halini özlüyor insan.
