zira bazı kayıpların cenazesi kaldırılmaz. ortada yaşanmış bir ilişki, tutulmuş bir el, gidilmiş bir şehir, kurulmuş bir hayat yoktur; yalnızca bunların mümkün olduğuna dair bir ihtimal vardır. yine de insan yıllarca o ihtimalin peşinden sürüklenir. kaybettiği birini değil, onunla yaşayabileceği hayatı özler.
olan biter ve kapanır. olmayan ise zihinde her daim biraz daha mümkün kalır. bu yüzden bazı şeylerin yasını tutmak, bir insanı değil, hiç yaşanmamış bir ömrü toprağa vermektir.
ve belki de en ağır kayıp budur: mezarı olmayan bir şeyin başında beklemek.
