Geçenlerde o’nun doğum günüydü. Kutlasam rahatsız olur mu diye tereddüt ettim ama sonra kısa bir doğum günü mesajı attım ona. Her yıl yaptığım gibi… iyi niyetiyle teşekkür etti, kapattık. Normalde olsa yani kabul etse ona çiçek ve çikolata ile giderdim muhtemelen. Ama asla kabul etmez, onun hep kuralları vardı eskiden de. Üzülüyorum buna. Ne yapsam kolay kolay kabul etmezdi. Onun duvarları öyle yüksekti ki. Yani belki de sadece bana böyleydi, bilemiyorum.
Şu an Sevgilim varken ayıp belki ama o’nu hâlâ çok özlüyorum. Sarılsam da geçse keşke diye düşündüm. Özleme atağı geldi bana. Sonra bu, bencillik mi diye kendimi sorguladım. Kalbim acıdı, gözlerini düşündüm o gece. “Özledim” diye söylemek istedim ama beni mahvederdi, biliyorum. Böyle dile getirdiğim zamanlarda duvara tökezler gibi olmuştum eskiden. Asla Haksız da değildi. Öyle işte, insan bazen anlatmak istiyor. Ben de buralara açmış oldum kalbimi. iyi geceler herkese.
