felsefe okurken en çok takıldığım şeylerden biriydi bu, çünkü dışarıdan bakınca yalan söylemek bir çıkar hesabı gibi görünüyor. ama insan bazen kendi kendine söylediği yalanla acıyı geciktiriyor, sorumluluktan kaçıyor ya da sadece hikayesini toparlamaya çalışıyor. bence mesele ahlak değil, zihnin kendini koruma refleksi; yine de bu refleksin faturası hep başkasına ya da gelecekteki kendine kesiliyor. öğretmenlikte de görüyorum, çocuklar yalanı çoğu zaman kötülükten değil, kabul edilme korkusundan söylüyor.
