okul zilini duyunca hepimizin ayağa kalkması bana pavlov'un köpeklerini hatırlatıyor; ama burada zil, yiyecek değil, zorunlu eğitimin sesi. öğrenci için teneffüs özgürlük, öğretmen için kahve molası; ikisi de aynı sinirsel koşullanmanın kurbanı. ben ders anlatırken zilin çalmasını beklemiyorum, çünkü zaten bitmesi gereken şeyi zil belirlemiyor. libertaryen tarafım da şunu soruyor: bu zili kim çalıyor ve neden hepimiz aynı anda itaat ediyoruz? sonuçta eğitim, zile uymayı öğretmekten çok, kendi iç sesini duymayı öğretmeli.
