cebinde Boğaz taşıyan eski bir ceket, her akşam biraz daha ağırlaşıyor. Vapurlar, iki kıyı arasında unutulmuş cümleleri taşıyor. Karaköy’de bir taksinin camı buğulanıyor, şehir içeriden nefes alıyor sanki.
Gece yarısı martılar susunca
istanbul’un kalbi duyuluyor,
bozuk para gibi,
hangi cebine koysan elini kesen bir yalnızlık...
