iyiliğin doğası vardır önce sana iyi gelir. önce sana faydalıdır. sana iyi geliyorsa adı iyiliktir. bir hayvanı beslediğinde, bir yaşlının poşetini taşıdığında, çocuğunla oyun oynayıp keyif aldığında iyilik vardır. birine destek olduğunda ve içinde bir huzur hissettiğinde iyilik vardır. bir şey üretip paylaştığında ve bunun sana iyi geldiğini fark ettiğinde iyilik vardır. ama yaptığın şey sana iyi gelmiyorsa orada durup düşünmek gerekir. onun adı iyilik değildir. fedakarlıktır. sadece başkası istiyor diye bir yerde bulunmak istemediğin halde evet demek, içinden gelmediği halde bir şeyi sürdürmek, yorgunken bile başkalarını memnun etmeye çalışmak, kendi ihtiyacın varken sürekli başkasını önceliklendirmek bunlar iyilik değildir.
Bi çoğunmuz fedakarlık adı altında yaptığımız şeyleri iyilik zannediyoruz. bize iyi hissettirmeyen şeyler yapıyoruz ve bunu "iyi insan olmak" sanıyoruz ve galibaa yavaş yavaş kendimizden uzaklaşıyoruz. Oysa bize iyi gelmeyen bir şeyin bir başkasına gerçekten iyi gelme ihtimali de neredeyse yoktur.
