günümüzde birtakım sosyal mecralar üzerinden gelişebilen hadise.
bazen ziyadesiyle güzeldir. birbirini kovalayan mesajlar ve devamını süsleyen aramalar üzerinden hayatına dokunacak yakınlıklara rastlayabiliyorsun.
ama bazen de insan karşısındakini olduğu haliyle değil, olmak istediği haliyle tanıyor. ekranın arkasında cilalanan üslup, törpülenen kusurlar ve seçilerek gösterilen taraflar, günün birinde aynı masaya taşınamıyor.
ki o gün çatınca karşılıklı oturuluyor ve meğer haftalardır telefondan akan muhabbet, masaya gelince musluğu kapatılmış çeşme gibi kalıyormuş.
ne kafa tutuyor, ne elektrik. araşmalarda allame-i cihan, karşında “ee şey...” diye oturan insan.
